Bjarnaland

http://pirradur.blog.is/blog/pirradur/

2008-01-31T22:53:00.001Z

http://pirradur.blog.is/blog/pirradur/

Raunir óundirbúins föðurs

2008-01-20T00:57:00.001Z

Unglingurinn Bryndís hafði stungið af úr matarboði tengdaforeldra minna, en lofaði hátíðlega að vera kominn heim fyrir kl. 10. Þetta loforð virtist sagt í fullri einlægni en einhvernvegin var ég við því búin að þurfa að hringja oft og senda ótal smáskilaboð, þurfa að hafa samband við lögreglu, hjálparsveitir og almannavarnir til að ná stúlkunni heim úr klóm skemmtanafíknar ungviðisins fyrir tilskildan tíma. Klukkan 9:30 hringir dyrabjallan og fyrrnefnd unglingsstúlka biður um að fá að komast inn. Gleði mín var takmarkalaus. Loksins var uppeldið farið að skila sér, öll reiðiöskrin, allar ræðurnar við eldhúsborðið, grátbeiðnirnar,hótanirnar,tiltölin,fræðslan og áróðurinn allt hafði þetta leitt að þessum tímapunkti. Að eiga hlíðin og góðan ungling(sem hún vissulega er). Ég stóð við hurðina með bros á vör að taka á móti henni eins og fyrirmyndarfaðir í amerísku eðaldrama bjóst hálfpartinn við faðmlagi og koss góða nótt , því hún vildi vakna snemma til að læra. Ég var að fara að loka hurðinni þegar annar unglingur gengur inn í forstofuna , karkyns unglingur. Karlingur.

Hann klæðir sig úr úlpu og skóm meðan ég stend eins og gifsafsteypa af sjálfum mér algjörlega ósjálfbjarga með hreyfingar eða tal. Næ á mér taki, stilli röddina á Rammstein og spyr. “Hver í andskotanum ert þú eiginlega”? Karlingurinn lítur á mig og brosir ósköp sætt (ekki ósvipað Múmínsnáðanum) rífur í höndina á mér og hristir. Góða kvöldið ég heiti Ísak. Ég finn gifsið renna yfir mig, sé stúlklinginn taka í hendina á Ísak og leiðan í burt frá afsteypunni af föður hennar, hurð lokast ,dempað fliss flæðir um íbúðina.

Jamm þetta ósköp krúttlega en vandræðalega tímabil er semsagt hafið hjá Blikabúum.

Mér að meinalausu hefði það alveg bíða í nokkra tugi ára, en sennilegast fæ ég ekki miklu um það ráðið. En næst verð ég betur undirbúin og þarf ekki að bregða mér í líki Ópsins eftir Munch þegar ég heyri hurðina lokast. Er að koma mér upp massívum spurnigarlista fyrir drengin , krossapróf kemur einnig vel til greina.

Allar tillögur af kvikindislegum spurningum eru vel þegnar.

2006-04-02T10:54:00.000Z

Which Beatles Album Are You?

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band
Take this quiz!

Quizilla |
Join

| Make A Quiz | More Quizzes | Grab Code

Bumba

2006-03-28T23:33:00.000Z

Bjarni þú ert að fá BUMBU!!!! Orðin smullu á mér eins og svipuhögg þar sem ég sat afslappaður á rúmstokknum. Gat þetta verið? Að stæltir magavöðvarnir væru orðnir svo stórir að þeir væru farnir að mynda vangasvip. Eða gat það mögulega verið að hún væri að meina að ég væri að fá ístru? Ég horfði á hana skelfdur á svip og beið þess að hún segðist vera að grínast, en þess í stað horfði hún á mig rannsakandi og sagði. “Já þú þarft bara að fara að passa þig.” Síðan gekk hún í burt en ég sat eftir og horfði á bumbuna á mér. Þegar ég var viss um að hún væri komin inn í stofu læddist ég inn á klósett til að athuga málin með spegilmynd minni. Ég speglaði á mér hægri hliðina og ég speglaði á mér vinstri hliðina. Ég speglaði mig að framan og ég speglaði mig að aftan. Ég speglaði mig sitjandi, liggjandi, hallandi mér upp að vegg og með aðra hönd undir hökunni svona eins og hugsuðurinn. Það fór ekki á milli mála, sennilegast er ég bara að fá ístru muldraði ég, og uppskar tíst úr stofunni.

Þegar ég kom heim úr vinnunni daginn eftir sátu kona mín og barn í sófanum vandlega faldar á bak við grænmetisréttabók. Sú styttri gaf sér þó tima til þess að líta rétt aðeins yfir bókina, ekki þó til að heilsa mér heldur til að skoða mig. “Jú mamma það er rétt hjá þér hann er að verða soldið feitur. Ósjálfrátt greip ég um bumbuna, og sú stutta hvarf á bak við bókina sem tók að hristast afskaplega auk þess sem það ískraði undarlega mikið í þeim mæðgum fyrir aftan bókina. Svona eins og þær væru tvær haugryðgaðar kellingar að skoða nærfatatískuna. Ég snéri við á staðnum og gróf mér gröf undir sænginni vopnaður kakóbolla og kökusneið. Þær mæðgur létu ekki þar við setið heldur stungu upp á því að við myndum nú breyta mataræðinu á heimilinu. Nú myndum við bara borða hollan og “góðan” mat það væri nefnilega svo gott fyrir okkur “öll”. Þar að auki vildi heimasætan eyða kvöldunum í hressileg djassballettspor, sundferðir, skokk og erobik með sérstakri áherslu á magaæfingar. Ég vona innilega að þeim gangi vel með þennan breytta lífstíl sinn. Ég hef nefnilega ákveðið að það sé flott að hafa bumbu.

Klukk

2005-11-28T00:15:00.000Z

Anna nokkur Kristjánsdóttir læddist aftan að mér og klukkaði mig af miklum krafti. Klukki þessu fylgir sú kvöð að ég þarf að svara löngum og andstyggilegum spurningalista um núverandi hluti í lífi mínu. Hefst þá upptalningin.

núverandi tími: Kvöld
núverandi föt:Borgaralegur klæðnaður
núverandi skap:Viðskotsillur að vanda
núverandi hár: Afskaplega úfið
núverandi pirringur: Jólaskreytingaræði konunnar
núverandi lykt: Vildi að það væri Patchouli en konunni finnst það ekki nægilega jólalegt
hlutur sem þú ættir að vera að gera núna: Skrapa skenk
núverandi skartgripir: Dætur mínar
núverandi áhyggjur: Að jólabarninu í mér hafi verið slátrað á altari peningahyggjunnar
núverandi löngun:RITSKOÐAÐ
núverandi ósk: Sigrún Ósk
núverandi farði: Tekkolía með ljósfilterum frá málningu
núverandi eftirsjá: Dauði jólabarnsins
núverandi vonbrigði:Að hafa tapað lukkutíkallinum mínum í fjárhættuspilakassa Rauða krossins
núverandi skemmtun:Grettis saga Ásmundarsonar
núverandi ást:Fjölskyldan, ullarhúfan mín og vettlingarnir
núverandi staður: Í huganum er ég meðal Indjána í Ecuador
núverandi bíómynd: Var að koma af harry Potter með Heklu
núverandi íþrótt: Á hraðamet í kaffiuppáhellingum að morgni
núverandi tónlist: Konan mín að söngla jólalög
núverandi blótsyrði: Marhnútur
núverandi msn manneskjur:Nota ekki svoleiðis er meira fyrir Lsd
núverandi desktop mynd:Svart
núverandi áætlanir fyrir kvöldið: Lestur, svefn og stanslausar draumfarir fram að morgni
núverandi dót á veggnum: Skíði, skautar, veiðihjól og kuðungar.

Ég ætla að klukka mína yndislegu konu,tengdamóður mína, Gelluna,og Púkastelpuna

erfðargrípir eru háskalegir gripir

2005-11-01T22:55:00.000Z

Konan mín ljómaði í framan þegar hún sagði mér tíðindin. Olla frænka hennar var að flytja og ákvað að láta stofuskenk foreldra sinna, ömmu og afa téðar konu minnar, ganga áfram niður erfðastigann. "Þetta er svo mikil mubla Bjarni, svona tekkskenkur með rennihurðum, skúffum og hillum. Mér hefur alltaf fundist hann svoo flottur, síðan er hann líka feikigóð hirsla". Þessi ofsakátína konu minnar yfir þessu mikla húsgagni smitaðist áfram til mín og var ég strax farin að raða silfurhnífapörunum í skúffurnar, mánaðarstellinu í hillurnar og fallegum innrömmuðun fjölskyldumyndun ofan á hann, án þess að hafa rekið minni í að hafa nokkurntíman séð gripinn. Þetta kvöld sofnuðum við skælbrosandi, og leiddumst hönd í hönd inn í draumalandið, það er jú ansi gaman að fá fallega hluti gefins, og ekki er leiðinlegra að það sé hlutur með fallegum minningum og sögu.

Strax eftir vinnu daginn eftir var ég gerður út af örkinni vopnaður kerru, bíl og tveggja metra heljarmenni að sækja skenkinn. Olla frænka konunnar tók mér grunsamlega vel, þar sem hún kom út á plan til að athuga hvort að kerran væri ekki örugglega nógu stór, hún ætti nefnilega borðstofuborð í stíl sem hún vildi endilega að við fengjum líka. Ég var í sjöunda himni, borð líka . Ég arkaði inn, hún skyldi sko ekki ná að skipta um skoðun. Inn í stofu stóð svo nýja borðstofusettið mitt. Ósamstæðara "sett" hef ég ekki séð hvorki fyrr né síðar. Borðið var var hvítt með renndum fótum, sennilegast frá 9. áratug seinustu aldar, að öllum líkindum sænskt frá hinni virtu húsgagnaverslun Ikea. Skenkurinn var vissulega formfagur, svona á sinn hógværa hátt. En eitthvað var hún Olla ósátt við hann á sínum tíma og ákvað því að hressa aðeins upp á hann þannig að hann færi betur við borðið. Hafði hún tekið það ráð að lakka skenkinn hvítan og hurðirnar ljósbláar, svona eins og fer himninum svo vel. Mér fannst ljósblátt ekki fara tekkskenknum mínum vel.En hvað getur maður annað gert í svona aðstæðum en að vera óendanlega þakklátur fyrir þessa mjög svo óvæntu gjöf. Þegar ég var búin að hlunka þessu út á kerru ásamt förunaut mínum hringdi ég í konuna mína. Áætlunin var að tala um heima og geima t.d. hvað hún færi nú allt of sjaldan að versla sér föt og hvað það væru margar góðar rómantískar gamanmyndir í bíó núna og svo í lok samtals rétt impra á því hvort það væri ekki rétt að ég færi bara beint á Sorpu með þetta drasl sem ég átti víst að sækja. Ég hef aldrei óttast um líf mitt en eftir að ég sagði orðið Sorpa hafði ég ástæðu til að óttast. .Plan B. var háskaleg og djörf áætlun og var henni umsvifalaust hrint af stað. Plan b. fól í sér að keyra með draslið óbundið á kerrunni á 90 kílómetra hraða alla leiðina heim og slá ekki af fyrir neitt heldur auka heldur hraðan yfir hraðahindranir og í vinkilbeygjum. En auðvitað komst "settið" heilt heim þar sem konan mín beið alveg að springa úr spenningi. "Mikið er hann flottur" sagði hún með sannfæringarhljóm þar sem við stóðum fyrir framan ljósbláa ferlíkið sem hafði komið sér makindalega fyrir á stofugólfinu. "þú þarft bara að pússa smá" . ég horfði skilningsvana á hana. Gat verið að hún ætlaðist til að ég færi að slípa þetta upp??? Svarið lá í augum uppi svo ég reyndi að að beita rökum, það færu minnst 10 lítrar af málningaruppleysi á þetta og þegar það væri búið að ná litnum af þá þyrftum við að kaupa svona 80 fermetra af sandpappír og hafa 200 lausar klukkustundir til að vinna þetta. Mér lýst vel á þetta hjá þér Bjarni drífðu bara í þessu.

Síðan er liðið eitt og hálft ár. Hálfpartinn var ég að vona að hún gæfist upp og segði að við skyldum bara losa okkur við hann eða að hún myndi fara að gera þetta sjálf. En svo heppinn er ég ekki því að mér hefur verið tjáð það að þessi skenkur skuli vera tilbúin fyrir næstu jól. Þannig að nú fara allar mínar frístundir í að skafa,slípa og olíubera. Af borðinu er það að frétta að ég málaði það grænsanserað með hömmruðu hammerite vinnuvélalakki og er það hið undarlegasta eftir þá framkvæmd. Jæja skyldan kallar, farinn að slípa...

Hún á svo mikið betra skilið

2005-09-27T22:43:00.000Z

Tölvan okkar hér á bæ er þunglynd þessa dagana. Henni finnst sér vera illa sinnt, að við hana sé of lítið talað, henni sama sem ekkert strokið og að á hana sé litið eins og hún sé eins og hvert annað heimilistæki.

"Ég er ekki heimsk braurist", má lesa úr flöktandi skjánum þar sem hún gónir á mig eins og heimilislaus hvolpur. "Ég hef heila, minni og auga, ég hef þjónað þér í mörg ár án þess að þú hafir svo mikið sem þakkað mér fyrir. Þegar ég var lítil tölva fékk ég ekki einu sinni að trúa á jólasveininn, ég átti enga æsku. Þú hrintir mér algjörlega óvarðri á netið þar sem alls kyns vírusar og ormar földu sig í myrkum rafrásum. En nú er ég orðin gömul og lúin tölva, komin með alsheimer og gláku. Sennilegast þarf að taka úr mér móðurborðið. Ég vona bara að þú hugsir vel um alla disklingana mína eftir að ég kveð."

Það er ótrúlegt hvað það má lesa mikið úr skjá þessarar litlu tölvu. Um daginn grét hún meira að segja. Ég sat og hamraði einhverja speki á greyið þar til að hún þoldi eki meir og fór að háskæla. Það hljómaði hræðilega, ekki ósvipað reykskynjara eða morgunfúlli vekjaraklukku. Ég reif hana strax úr sambandi til að leifa henni að hvíla sig soldið og hringdi í tölvulækninn til að fá sjúkdómsgreiningu. Hann sagði að það þyrfti að uppfæra biosið í henni og að ég gæti svo sem komið með hana til sín. En þetta væri nú orðið soddan drasl að það tæki því nú varla. Ég sármóðgaðist að sjálfsögðu fyrir hönd tölvunnar minnar og benti honum á að eldhúsinnréttingin hans hefði nú kannski þótt sæmileg einhverntíman á sjöunda áratug seinustu aldar en í dag þætti hún varla boðleg í holræsi. Hann skellti á mig og svarar ekki þegar ég hringi, tölvan mín er ennþá lasin. En nú sé ég hana í öðru ljósi þessa elsku því enginn veit hvað átt hefur fyrr en misst hefur. Nú strýk ég henni undurblítt um vangann í hvert sinn sem ég geng fram hjá henni, hvísla fallegum orðum inn um drifið á henni og blæs jafnvel ofurvarlega inn um usb tengið á henni meðan að ég fitla við on/off takkann á henni. Ég hef ákveðið að finna færasta tölvulækninn handa henni, að hún skuli fá nýtt móðurborð, minni og stóran harðan disk. En þangað til að þetta hefur gerst verður lítið bloggað.

Hver elur upp hvern??

2005-09-06T22:51:00.000Z

Litla barnið mitt hún Hekla á afmæli í dag. Hún er algjör sólargeisli þessi stúlkukind og er endalaus uppspretta skemmtilegra vangaveltna og spurninga enda sækir hún greindina greinilega til móður sinnar. Að setjast niður og ræða málin við Heklu fer oft á annan veg en ég ætla mér. Maður hreinlega býst ekki við því að litla barnið sitt taki mann í bakaríið áður en maður er varla farinn að opna munninn. T.d fannst mér ástæða til að taka umgengismál heimilissins til umræðu um dagin með sérstakri áherslu á vistarverur téðs barns og settist ég því niður með henni í stofunni.

Ég: Hekla mín blablablablablabla bla blabla blablabla bla bla blablabla þú þarft að taka til í herberginu þínu á hverjum degi.

Hekla: Horfir á mig mæðuleg um stund. Pabbi. Á hverjum degi? Finnst þér það nú ekki fullmikið ég meina þú nennir því ekki einu sinni. Átt þú ekki að vera fyrirmynd hérna? Ég meina ég er bara barn sko. Ok ég skal gera við þig samning ég skal taka til í herberginu mínu þegar mér finnst þurfa þess og þú tekur til frammi þegar þér finnst þurfa þess.

Ég: Heilinn á mér fann engar færar árásar né flóttaleiðir út úr þessari klemmu þannig að ég sagði. Öööö Hmmmm öö

Hekla. Smellir fingrum. Mér finnst þetta nú bara sanngjarnt. Ég verð inn í herbergi ef þú þarft að tala við mig. Ég þarf nefnilega að taka til.

Hér er annað dæmi um leikni mína í rökræðum við sama barn

Eldri dóttir mín hún Bryndís er líka ansi lunkin í kollinum. Ég hef aldrei séð 10 standa eins oft á einkunaspjaldi og á því seinasta sem hún fékk. Nema þá ef skyldi vera frá námsárum mínum nema að hjá mér voru þessir tölustafir slitnir í sundur með kommu. Sem betur fer finnst Bryndísi ekki eins gaman að rökræða við föður sinn. Henni finnst mun skemmtilegra að vinna mig í skák eða skella á mig svínslega þungum spurningum um ólíklegustu hluti. Einu sinni fannst mér ég vera nokkuð flinkur að teikna, hugleiddi meira að segja að gera það að lífsviðurværi mínu. Þessi 12 ára dóttir mín hefur siglt fram úr mér á því sviðinu svo um munar og verð ég bara að segja eins og er að hún er alveg ótrúlega leikinn með blýantinn auk þess sem hún er farin að vinna mjög flotta grafík í tölvunni sinni. Einstaklega listræn og flink stelpa

Ég ætla að lokum að óska henni Heklu minni hjartanlega til hamingju með afmælið með einlægri ósk minni um að hún rökræði meira við móður sína næsta árið.

Um glansýmind reykinga og hármodelið pabba.

2005-08-28T20:31:00.000Z

Þessi bloggsíða hefur skelft mig meira en nokkuð annað undanfarna daga. Ástæðan fyrir þessari ofsahræðslu minni felst í seinustu orðum mínum hér á síðunni, þ.e.a.s um áætlanir mínar um að hætta að reykja. Ég er nefnilega ekki alveg hættur að reykja. Þó tolldi ég í 2 daga án þess að bragða Bensen, Blásýru, Tjöru eða nokkuð annað af hressandi aukaefnum tóbakssins. Ég hef samt ákveðið að láta ekki í minni pokan fyrir þessari fíkn minni heldur ráðast á hana vopnaður nikotínbættu, jórturleðri, plástrum og nefspreyi. Ekki er það þó nikótínleysið sem hræðir mig við að hætta að reykja enda hefur því klárlega verið komið fyrir kattarnef heldur er það hve stór hluti af persónuleika manns það er að vera reykingamaður. Þetta hljómar kannski kjánalega en ég hugsa að allir reykingamenn viti hvað ég á við. Þetta sést greinilega í gömlum bíómyndum þar sem sígaretta og viskíglas var gjarnan notað til að undirstrika ákveðna þætti í persónuleika viðkomandi sem yfirleitt var einhver kynferðislegur, grófheflaður sjarmi, hætta og dulúð meðan að sá sem ekki reykti virtist venjulega leggja metnað sinn í að skera sunnudagssteikina og stemma af heimilisbókhaldið. Þetta er svona eins og að taka skrúðmælgina af Ólafi Ragnar Grímsyni eða smekkvísina af Völu Matt.

Í öðrum fréttum af hinum föla föður ber helst að nefna að ég er orðin sköllóttur. Hvorki er það vegna hás aldurs eða mikilla hártogana. Þannig er mál með vexti að frúin þurfti að vinna óvenjulengi eitt kvöld í vikunni sem leið og sátum við Hekla því ein og yfirgefin heima án alls eftirlits. Eitthvað fannst henni ég illa til hafður svo hún dró fram burstann og fór að reyna að ná völdum á brúsknum á hausnum á mér sem hefur þann skemmtilega eiginleika að standa alltaf allur upp í loftið. Þetta var mikil barátta og varð þeirri stuttu að orði milli samanbitinna tannanna að þetta væri óvinnandi verk ég yrði hreinlega að fara að drífa mig í klippingu. Eitt leiddi að öðru og áður en ég vissi af var ég sestur inn á klósett, fyrir framan spegilinn og 7 ára gömul dóttir mín farin að snyrta á mér hárið. Lítillega í fyrstu en eftir að hún var farin að ná tökum á þessu varð hún stórtækari. Það verður ekki af því skafið, barnið er náttúrutalent í þessu sem öðru sem hún tekur sér fyrir hendur. Ýmsir stílar voru reyndir á hausnum á mér hver öðrum betri en að endingu var ákveðið að mér færi best að vera án alls hárs þar sem einstaklega erfitt er að hafa stjórn á því. Hins vegar hefur veðurfarið verið sköllóttum einstaklega óhagstætt síðan að þessi hársnyrting fór fram og biðla ég því til góðhjartaðra prjónakvenna sem lesa þetta blogg (Ása Hildur) að prjónuð verði á mig húfa.

2005-08-12T20:07:00.000Z

Á morgun mun ég hætta að reykja vegna þess að.

2005-08-08T22:11:00.000Z

Í yfir 15 ár hef ég stutt dyggilega við bakið á R.J. Reynolds með því að versla af honum filtersígarettur. Þessi ameríski tóbaksbóndi sem býr að því sem ér best veit rétt fyrir utan Winston-Salem á litlum sveitabæ sem nefnist tobaccoville hefur á seinustu árum orðið fyrir gríðarlegum ofsóknum af hendi Þorgríms Þráinssonar og útlendum kollegum hans. Þessir menn hafa viljað halda því fram að sígarettur séu ógeðslegar, þær lykti illa, séu dýrar og umfram allt óhollar. Jafnvel þó á þeim sé filter sem augljóslega hreinsar öll meint eiturefni úr reyknum þannig að það eina sem situr eftir er algjörlega dauðhreinsað háfjallaloft með hressandi og góðu urtabragði. Illmenni þessi hafa jafnvel myndað með sér mafíu voldugra manna sem öfundast út í R.J út af þessum aurum sem ég styrki hann um og virðast þeir einskis svífast og staðráðnir í að hafa lífsviðurværið af eymingja tóbaksbóndanum. Innan vébanda þeirra eru vísindamenn og læknar sem virðast ekkert hirða um starfsheiður sinn og gefa út skýrslur um óhollustu reykinga í löngum bunum og hafa með áralangri baráttu sinni náð að sannfæra verulega marga um þessa skoðun sína. Á endanum sendi R.J frá sér svohljóðandi yfirlýsingu "R.J Reynolds Tobacco Company believes that smoking, in combination with other factors, causes disease in some individuals". Ekki urðu þessi orð til að róa Þorgrím eða förunauta hans, heldur tvíefldust þeir við þessi orð gamla mannsins og hvöttu nú alla reykingamenn til þess að lögsækja hann vegna þessarar játningar hans. Það undarlegasta við þetta er að stór hluti þeirra peninga sem ég hef eitt í það að styrkja þennan vin minn rennur beint í vasa óvina hans. Ég hef því ákveðið að hætta að versla mér tóbak í þeirri von að Reynolds gamli geti notið elliáranna í ró og næði.

strætópest og vinnupína

2005-08-03T21:03:00.000Z

Fyrsti dagurinn í vinnu eftir frí leið eins og afskaplega tímafrek rótarfylling án allra deyfilyfja. Hann byrjaði reyndar ekki sem verst, en eftir að ég hlunkaðist út úr rúminu fór allt á verri veg. Eftir að hafa rótað í gegn um gríðarstórt sokkasafn mitt sem samanstendur einungis af ósamstæðum og götóttum sokkum og hnýtt á mig hermannaklossana arkaði ég af stað út í strætóskýli. Það var vægast sagt mjög pirraður hópur á stoppistöðinni, strætisvagninn kom nefnilega ekki. Ung stúlka með fléttur í hárinu, myndlistamaður með hanakamb, 29 ára smiður, skrifstofudama á sextugsaldri og eldri maður að koma úr Breiðholtslauginni. Yfirleitt væri þetta talinn sakleysislegur hópur en þennan morgun var hann hættulegt vopn. Eldri borgarinn hringdi niður í Strætó bs og heimtaði að fá að tala við forstjórann, unglingsstúlkan strunsaði þungstíg fram og til baka og tautaði blótsyrði, skrifstofudaman hneig niður á bekk í móðursýkiskasti og grét hástöfum "ég hef aldrei á æfi minni komið of seint í vinnuna". Myndlistagúrúið stillti úrinu sínu upp fyrir framan skýlið og tók mynd af því og tilkynnti að hann ætlaði að gera heila seríu af myndum og halda síðan sýningu sem myndi bera heitið "Leiðakerfi letingjanna". Ég sjálfur, hinn 29 ára smiður, keðjureykti og skalf af bræði yfir heimsku þessara leiðakerfishönnuða, gekk á milli fólksins og sagði þeim að það hlyti að hafa þurft mjög menntaða einstaklinga til að ná að klúðra þessu svona svakalega. Reyndar er ég ekkert pirraður út í leiðakerfið, er oft of seinn í vinnuna og missi iðulega af strætó en það er nú samt alltaf gott að hafa blóraböggul. Þegar að vagninn loks kom ruddist hópurinn inn í hann og stóð saman í hnapp fyrir framan bílstjórasætið, tuðandi hver ofan í annann. Bílstjórinn sem var greinilega ekki að fá sína fyrstu kvörtun í dag tók af stað með hressilegum rikk þannig að við ultum aftur í vagninn og sáum okkur þann kost vænstan að fá okkur sæti og eiga sem minnst samskipti við þennan geðsjúkling.

Þegar ég loksins kom í vinnuna eftir örlítið fleiri vonbrigði með strætókerfið gerði ég hræðilega uppgötvun. Öll leiðinlegu verkefnin sem lá svo mikið á að klára og ég var búin að trassa svo að einhver annar myndi vinna þau meðan ég var í fríi biðu mín enn. Og auðvitað lá enn meira á að klára þau núna. Rétt áður en ég fór í frí hrundi harði diskurinn í tölvustýrðu trésmíðagræjunni sem ég vinn á og þurfti ég því að eyða deginum standandi á grjótharðri steinplötunni í ærandi hávaða við að búa til forrit fyrir hurðir , skápa og borð. Og hefði sennilegast misst vitið algjörlega ef ekki hefði verið fyrir rómantíska birtu halogenljósanna sem munu víst vera af sömu gerð og Stasi notaði í einangrunarklefa sína. En dagurinn tók enda þótt seint væri og eftir að hafa fengið skoðunarferð um stóra hluta austur og vesturbæjar, um Kópavog og neðra Breiðholt, í boði Strætó bs komst ég loks heim í gettóið. Á morgun ætla ég að taka með mér kodda í strætó og kannski lítið teppi.

Brúðkaups/afmæli

2005-07-16T22:15:00.000Z

Í dag eru liðin tuttuguogníu ár síðan að móður minni þóknaðist að hlunka mér inn í heiminn, vóg ég þá 3740 grömm og var 52 sentimetrar á lengd. Á þessum tuttuguogníu árum hefur mér tekist að seytjánfalda þyngd mína en lengd mín hefur aðeins margfaldast með 3,4. Ég hlýt að bera sterk útlitseinkenni fótbolta.

Barnsmóðir mín og kærasta unglingsára minna, Ingunn Stefánsdóttir gifti sig líka í dag og óska ég henni og Einari alls hins besta.

Ég hef ákveðið að halda þeim til heiðurs upp á brúðkaupsafmæli þeirra hjóna á hverju ári með því að bjóða mínum nánustu í kaffi og kökur

Ég hef verið með óráði undanfarna þrjá daga.

2005-07-05T17:03:00.000Z

Hef legið upp í rúmi með talnabandið milli kaldsveittra fingranna og reynt að telja kindur af mikilli nákvæmni. Meðan að óráðið stóð sem hæðst taldi ég fullvíst að það hefði lagst á mig mara í líki svarts hunds og að afturgenginn köttur hefði ráðist á mig og klórað mig til ólífs. Inn á milli hef ég þó verið ágætlega samræðuhæfur og jafnvel mjög greindarlegur (sem verður þó sennilegast að skrifast á ofsahitann og ranghugmyndirnar). Allavega finnst mér þetta þokkalega útmogið.

Föli: (Með stjörf augu og rennsveitt andlit teygir titrandi hendurnar í átt að sinni heittelskuðu.)
Sigrún mín ég verð (smávægilegt hóstakast) verð að fá að ræða við þig.

Sigrún: Hvað er það?

Föli: (Grípur titrandi um hendur hennar og teygir hausinn í átt til hennar með mikilli áreynslu, sagt svo lágt að varla heyrist)
Ef ég lifi (hausinn fellur máttleysislega út á koddann) viltu þá lofa mér?

Sigrún: (Með óttablik í augum, færir eyrað upp að munn hans ) Já ástin mín, hvað sem er
.
Föli: Viltu þá lofa? (Notar alla sína orku til að reysa hausinn örlítið) Lofa að ég þurfi aldrei að fara aftur í Bónus að versla? (Hausinn fellur blýþungur á koddann, fellur í algjört öngvit)

Sigrún: Já astin mín auðvitað.

Það er skemmst frá því að segja að VIÐ höfum flutt öll okkar mat og nýlenduvöruviðskipti yfir í krónuna.

Sem betur fer er ég frekar heill á geði.

2005-06-27T23:32:00.000Z

Þetta hef ég sagt sjálfum mér á hverjum morgni í mörg ár og oft á tíðum verið ansi nærri því að trúa þessu. Í seinustu viku settist svo efasemdaálfurinn á öxlina á mér og byrjaði að jóðla í eyrað á mér. Hvað er það nákvæmlega sem gerir mig svona normal? Þar sem ég er afskaplega sérhlífinn maður að eðlisfari ákvað ég að fara bakdyramegin að þessari naflaskoðun minni. Ég byrjaði á að skoða aðra og lagði því í geysimikla og afar nákvæma atferliskönnun á meðborgurum mínum. Bjó til eyðublað sem ég fyllti samviskusamlega út í hvert sinn sem ég var á meðal fólks t.d. í strætó, á rölti mínu um bæinn, í vinnunni og út í búð. Niðurstöður rannsóknarinnar verða sennilegast aldrei á forsíðum mann eða sálfræðitímarita en þær dugðu mér ágætlega. Ég komst að því að líkur sækir líkan heim. Plebbarnir halda saman, rónarnir halda saman, ofurgellurnar og stælgæjarnir halda hópinn, þroskaheftir, háskólalærðir, íþróttaidjotarnir, menningarsnobbararnir, allir þessir hópar og fleiri til kjósa sér frekar félagsskapar fólks sem líkist þeim að einhverju leiti. Eftir að hafa komist að þessari niðurstöðu tók ég til við að skoða mína nánustu í gegn um augu fræðimannsins . Þar sem einhver einkenni skapgerðar minnar eða geðveilu geta hafa borist til dætra minna hef ég ákveðið að undanskilja þær tvær frá þessari stúdíu. Ég ákvað að byrja á foreldrum mínum.

Móðir mín. Kona á sjötugaldri með litað dökkt hár, alvarlega haldin af óhreinindaóþoli og getur með engu móti komist gegn um daginn án þess að rykmoppa a.m.k. tvisvar sinnum og vaska upp áður en hún fer í vinnuna. Mjög listhneigð og gefandi.

Helstu karaktereinkenni. Getur auðveldlega gert úlfaldahjörð úr svo litlu sem bliki í augum mýflugupabba. Alvarlega ofvirkur einstaklingur

Faðir minn. Sextugur maður, mikill á velli með (að eigin sögn) feiknagóða bassarödd. Á það til að festast í eigin draumaheimi þegar kemur að bókmenntum eða tónlist og vill þá gjarnan að allir sem hann hittir deili áhuganum með honum. Mikill hugmyndasmiður og úrræðagóður trésmiður sem veigrar sér ekki við að nota kústsköft í skartgripaskrín og pallettur í sólpalla.

Helstu karaktereinkenni. Einstök góðmennska. Á það til að vitna í Hringadrottinssögu við undarlegustu tækifæri td. þegar hann er alveg í spreng á leiðinni á klósettið eða þegar blásið er á kertin í barnaafmæli.

Hin föla frú. Kona langt komin á þrítugaldur, gengur með vellyktandi í handtösku sinni og hefur verið með lit í hári frá því í forsetatíð Vigdísar Finnbogadóttur. Öll frekari ummæli um þennan einstakling gætu verið mér afskaplega hættuleg

Helstu karektereinkenni. Geislandi gleði, útsjónasemi, skynsemi og einstök fegurð.

Æskuvinur minn Jens pétur. Afar undarlegt eintak af homo sapien. Getur td. með engu móti ákveðið hvort honum langi að læra til fasteignasala eða járnsmiðs. Menntaðasti blöðruprentari á landinu, með 40 stunda sjálfmenntun á hálfsjálfvirka blöðruprentvél að baki.

Helstu karaktereinkenni. Þetta telst varla eðlilegt

Þessi listi gæti verið mikið lengri en þess gerist varla þörf úr þessu.
Ég hef nefnilega ákveðið að skera efasemdaálfin á háls.

Ber ég með mér bróðurlegan kærleik eða kannski bara eymd og volæði?

2005-06-14T00:34:00.000Z

Ég hlýt að líta eitthvað eymdarlega út þessa daganna, eins og ég sé sálsjúkur maður fullur vonleysis og örvæntingar. Svona eins og lítill hirðir sem hefur tínt hjörðinni sinni og ljónatemjari sem hefur nýlega greinst með kattarofnæmi steypt saman í einn einstakling. Reyndar finn ég ekkert fyrir þessari vansæld minni sjálfur en hún hlýtur nú samt að vera allsvakaleg. Meira að segja rónarnir á Hlemmtorgi sem hér eitt sinn sníktu alltaf af mér sígarettur horfa nú á mig eins og ég sé óáfengt rauðvín, hrista hausinn og ganga að næsta manni til að næla sér í reyk. Ég varð fyrst einkennanna var þegar ég síst átti von á þeim, var úti að ganga að leita að Heklu dóttir minni þegar ég mæti tveim konum. Önnur var komin fast að tíræðu en hin var lítið eldri en ég og þegar ég gekk fram hjá þeim skimandi eftir Heklu greip sú eldri í handlegg minn og segir við mig "lest þú biblíuna?". Ég varð að sjálfsögðu algerlega orðlaus og ætlaði að fara að labba í burt þegar sú yngri segir mér að þær séu frá vottum Jehóva og vilji endilega tala við mig. Eftir að hafa þegið mjög greinargóðar leiðbeiningar um biblíulestur og bænaástundun hélt ég minn veg skeiðglottandi yfir þessari nýju aðferð vottanna við að afla sér sálna og því fylgdist ég spenntur með þegar þær mættu næsta manni. Það var ólánsamur einstaklingur sem næst mætti þeim, maður sem ég kannast lítið eitt við og veit því að hann hefur verið í heljargreipum Bakkusar í mörg mörg ár auk þess sem honum hefur verið útskúfað af fjölskyldu sinni og rekinn úr öllum þeim vinnum sem hann hefur verið í. Ég stakk hausnum betur út úr limgerðinu til að fá fullkomið útsýni yfir kappleik frelsarans við Bakkus og púka hans. Þær mættu honum, buðu góðan dag, sögðu að það væri nú meiri blíðan og gengu svo áfram.
Þrem dögum seinna var ég á gangi í miðbæ Reykjavíkur, nokkuð góður með mig á heimleið eftir að hafa slæpst töluvert meira en venjulega í vinnunni. Á móti mér kemur par með barnavagn og alveg hreint að sligast undan þungum pokum úr grísabúðinni (þar sem Íslendingum þykir hagkvæmast að versla). Þegar ég er að ganga fram hjá þeim lítur maðurinn á mig og segir "fyrirgefðu vinur megum við nokkuð aðeins ræða við þig". Þvílíkt panikk. Öll gleymdu fylleríin og gömlu dyrabjölluötin flugu fyrir hugskot mér eins og byssukúla. Hvað gat þetta fólk viljað mér??? "Ég er saklaus" sagði ég snubbótt og ætlaði að halda mína leið en konan hafði stillt sér fyrir framan mig og sagði með blíðri röddu." Við heitum ??? og ??? og okkur langar afskaplega að bjóða þér á biblíukvöld heima hjá okkur á miðvikudagskvöldið. Þetta er svona biblíufræðsla og leshringur, heldur þú að þú gætir ekki séð þér fært að koma". Ég lofaði að hugsa málið gaf þeim upp netfangið mitt og hljóp eins hratt og tjöruhúðuð lungu mín leyfðu í burt.
Viku seinna var ég að ganga upp Laugarveginn í úrhellisrigningu og roki svona heldur mikið að flýta mér heim þegar ég kem auga á mann hinumegin við götuna. Það vakti athygli mína að þessi maður sem ég hafði aldrei mér vitanlega séð áður virtist hafa miðað mig út og nú gekk hann rösklega yfir götuna í átt til mín, stansaði fyrir framan mig leit á mig sigri hrósandi eins og hann hefði verið villtur í óbyggðum í tíu ár og ég væri fyrsta manneskjan sem hann hitti. "Góðan dag" sagði hann glaðlega, "Ég heiti ??? og mig langar svo mikið að bjóða þér á umræðukvöld um biblíuna heima hjá móður minni".

Ég hef ákveðið að draga engar ályktanir af þessu. En..............

Víkingalottó á morgun

2005-05-24T23:16:00.000Z

Svona ef lottóvinningurinn myndi falla í skaut einhvers mjög svo velviljuðum mér vil ég benda viðkomandi á að málverk eftir Mark Ryden myndi gleðja mig afskaplega.
.

Listin að næla sér í húsnæði og fá milljón $ hugmynd í leiðinni

2005-05-24T22:40:00.000Z

Í gærkvöldi skelltum við litla útigangsfjölskyldan okkur í langþráðan leiðangur, nefnilega að skoða íbúð sem var auglýst til leigu. Reynsla okkar af seinustu leigusölum hefur náð hápunktum með lýsingarorðinu ömurlegt og síðan þaðan af verra. Reynslunni ríkari strunsuðum við því af stað með brýndar tennur og pírð augu, við því búin að mæta taugaveikluðu, snarsturluðu leigusalaskrímsli með hundaæði og klofinn persónuleika sem skipti á tíu sekúndna fresti milli draugsins Gláms og Dr. Frank-n-Furter úr Rocky horror. Við stilltum við okkur upp fyrir framan hurðina ég með tréfleiginn og hamarinn til taks, frúin með vígt vatn í ilmvatnsflösku og Bjarnadóttir hin yngri með hvítlaukskrans um hálsin . Hurðin opnaðist ofurhægt og við ruddumst inn, staðráðin í að láta ekki skella á okkur. Hlupum inn á mitt stofugólf og snérum bökum saman við öllu búin. Ég hvessti augunum á skuggana við dyrnar og öskraði.RAKI , REIMLEIKI EÐA ROTTUGANGUR? í áttina að skuggunum meðan frúin sveiflaði jakkanum til hliðar þannig að það glytti í ilmvatnsglasið undir beltinu og dóttirin hvæsti og stappaði niður fótum. ÞIÐ VILJIÐ AUÐVITAÐ FÁ 800 000 Á VIKU FYRIR ÞESSA KOMPU YKKAR hvæsti ég og setti upp Dirty Harry augnaráðið. Ég ætlaði að hamra járnið meðan það væri heitt og fara að öskra eitthvað fleira þegar ég heyri mælt "góða kvöldið ég heiti Þórður. Mér varð svo mikið um að ég missti hamarinn og vampírufleiginn úr höndunum, hrökklaðist 3 skref afturábak, glennti upp augun og sagði. "Guði sé lof , þú virkar bara nokkuð eðlilegur". Hjónin fyrir framan okkur minntu ekki mikið á geðsjúklinga eða raðmorðingja, þvert á móti. Hins vegar horfðu þau á mig eins og það væri eitthvað að mér og kona mín og dóttir sendu mér augnaráð eins og ég hefði selt þeim vél úr Trabant í nýja Bensinn þeirra. Kannski var þessi hertækni mín aðeins of óhefluð, kannski hefði ég átt að sleppa vampýrumorðtólunum, kannski er hægt að selja svona vígt vatn í spreybrúsum. Þetta flaug í gegn um huga minn meðan ég stóð algjörlega stjarfur á miðju stofugólfinu. Á meðan að frúin útskýrði málin, margbaðst afsökunar á framkomu okkar, skoðaði íbúðina, þvottahúsið og hjólageimsluna og kom auðvitað frábærlega fyrir. Það næsta sem ég veit er að tekið er í hendina á mér og ég segi Heklu segja. "Við skulum koma pabbi, það er best að þú leggir þig". Ekki veit ég hvaða töfrum frúin hefur beitt eða hvort þau hafa bara séð svona miklar aumur á okkur en íbúðina fengum við og flytjum þangað í næstu viku. Eitt situr þó verulega í mér eftir þessa reynslu. Ætli það sé hægt að selja vígt vatn í fallegum spreybrúsum?

2005-05-18T20:39:00.000Z

Your Inner European is Swedish!

Relaxed and peaceful.

You like to kick back and enjoy life.

Who's Your Inner European?

Mér finnst þetta ekkert sniðugt.

Samkvæmt Blogthings .com virðist ég vera SÆNSKUR KRATI.

Netakaup og grænmygluheili

2005-05-17T20:12:00.000Z

Það er bögg að vera bloggari. Ég hef svo mikið samviskubit yfir bloggleysi mínu og vonbrigðum dyggra lesenda minna sem hljóta að vera farnir að fylla hálfan tug eða svo að ég er á jaðri taugaáfalls. Ég er reyndar tæplega nettengdur eins og er en það er varla gild afsökun í nútímasamfélagi þar sem fólk vafrar um netið í flugvélum yfir miðju Kínahafi eða jafnvel á ísskápunum sínum sem eru sumir hverjir víst nettengdir. Og síðan hef ég aðgang að antík tengingu þ.a.e.s. símalínu foreldra minna, sem er svona doldið eins og að vera komin í sveitasæluna þar sem hlutirnir gerast á hraða snigilssins. Reyndar standa þessi tengingarmál til bóta þar sem ég batt skóna á frúna og dreif hana í netabúðina að versla okkur adsl. Afgreiðslukonan horfí á okkur eins og við hefðum verið að skríða út úr helli og værum að biðja hana að kenna okkur að kveikja eld, enda augljóslega nútímakvendi með allskyns snúrur úr hausnum á sér, míkrafón við munninn og eitthvað undratæki með blikkljósum í hægra eyranu. Mér stóð stuggur af þessari konu og steinhætti strax við að biðja um afsl. tengingu, hún hefði ábyggilega ekki tekið því vel. Ég hef nefnilega séð svona konur áður, í sjónvarpinu. Nánar tiltekið í Star Trek þáttunum og þess vegna bar ég strax kennsl á leiserbyssuna við hlið dulbúna símtækissins á borðinu, ég stóð upp, beið við dyrnar og ákvað að láta hina fölu frú sjá um viðskiptin. Átti hálfpartinn von á að Klingoninn við borðið segði með gjallandi málmröddu að við værum ólögleg eintök á þessu tímaskeiði, við hefðum lent í rafeindagasslóð sem hefði myndað tímasamfellu og því miður væri það skylda hennar að eyða okkur. En auðvitað gerðist þetta ekki og eina háskakvendið sem lét mig kenna á því var mín heittelskaða sem setti mig í algjört Trek bann það sem eftir er. Þannig að nú er bara að skafa mygluna af heilanum og reyna að koma krílinu í gang og fara að skrifa einhverja óendanlega visku netið.

Yfir og út.

Kannski er ég bara að bíða eftir að það vaxi á mig vængir.

2005-04-20T18:02:00.000Z

Eins og áður hefur komið fram hef ég aldrei tekið bílpróf. Þetta þykir mörgum hið undarlegasta mál og hef ég því allt frá 17 ára aldri þurft að berjast með kjafti og klóm til að verja þessa þessa mjög svo ómeðvituðu ákvörðun mína. Á tímabili var ég jafnvel farinn að hugsa mikið um að breyta þessu í meðvitaða ákvörðun. Ég gæti borið því við að börnin á Indlandi þyrftu vinnuna við að sauma skó eða að ég væri þess fullviss að hjólið væri slæm uppfinning, mitt form væri kassi. En svona röksemdafærslur myndu sennilegast koma mér í tóm vandræði og að segjast vera umhverfisverndarsinni eru allt of leiðinleg rök til að ég nenni að beita þeim. Ég hef því upphugsað fullkomlega skothelt svar við spurningum sem ég fæ um þetta. Mitt svar er "af því bara". Það tók mig mörg ár að komast að þessu svari sem ég hef þó kunnað allt mitt líf. Einfalt, gott og algjörlega rakalaust svar sem engin rök duga á. Það eru nefnilega ekki til nein góð rökstudd svör við þessari spurningu, enda væru öll rök af minni hálfu hreinasta lygi.
Að mæta í vinnu á nýjum stað getur líka vægast sagt verið speisað. Í fyrsta kaffitímanum finnst mér doldið eins og ég hafi mætt í ranga fermingaveislu. Allir sitja starandi á mann eins og maður skyggji á ungfrú júlí á dagatalinu, síðan byrja spurningarnar."Ertu próflaus maður ??? Hvernig ferðu eiginlega að??? Varstu tekinn fullur???" Og síðan að lokum mjög varfærnislega "ef þú ert með einhvern sjúkdóm ættirðu sennilegast að segja okkur frá því". Eftir að hafa svarað öllum spurningum með "nei" eða "bara" er ég stimplaður furðufugl, stórruglaður og trúandi til alls. Einu sinni sagði ég vinnufélaga mínum að þegar að það kæmi gamall strætisvagn þá bíði ég bara eftir að það komi annar og nýrri, auðvitað trúði hann því upp á mig. Já að vera bílprófslaus iðnaðarmaður á 21. öld kemur manni í hóp mestu furðufugla. Einu sinni réðu ég mig í vinnu hjá mesta sérvitring í faginu, manni sem er umtalaður og gert grín að á öllum trésmíðaverkstæðum á landinu fyrir undarlegheit og vitleysu. Hann hringdi í mig og spurði mig hvort að það væri rétt að ég væri ekki með bílpróf, þegar ég svaraði játandi heyrði ég umlað hinum megin á línunni "sei sei sei sei hann er skrítnari en ég þessi". Mér hefur stundum dottið í hug að gera þetta enn undarlegra með því að taka skipstjórnarréttindi eða flugpróf. Þó ekki væri nema til að hringja í pabba til að biðja hann um að skutla mér niður á höfn, ég þyrfti nefnilega að sigla fraktaranum til Tokío, eða sitja upp á Keflavíkurflugvelli í flugmannsjúníforminu og segja farþegunum mínum að ég sé að bíða eftir að mamma sækji mig ég sé nefnilega próflaus.

klaufaskapur minn

2005-04-09T10:51:00.000Z

Ég er klaufi. Við því er ekkert að gera ég hef verið og mun alltaf vera klaufi. Reyndar las ég einhverstaðar að það væri til læknisfræðilegt heiti á svona klaufaskap, þetta heitir víst dispraxia. Það getur verið kómískt að vera haldinn þessum krankleika en einhvernvegin fer húmorinn í hlutunum alltaf fram hjá mér. Td. var ég að hjálpa dóttur minni henni Heklu að skrifa ósýnilega skrift með sítrónusafa. Til þess að skriftin komi svo í ljós þarf að hita blaðið. Rödd skynseminar þ.e.a.s. Heklu sagði að við skildum strauja blaðið. Hin föli faðir, minnugur þess að hafa séð þetta gert í hinni frábæru mynd "Í nafni rósarinnar" þá með eld, dró upp Zippóinn. Svipurinn á Heklu hefði átt að segja mér að ég ætti að setja upp strauborðið. Hún var alveg eins á svipinn þegar ég ætlaði að losa stífluna úr tómatsósuflöskunni með því að kreysta bara nógu fast og þegar mér tókst næstum að gera við miðstöfðarofninn með steikarhnífnum. En ég kveikti auðvitað á zippónum og byrjaði að hita blaðið ofurvarlega. Auðvitað kviknaði í andskotans blaðinu og þar sem ég kunni nú ekki alveg við að fleygja því í sófann eða á 500 króna persnesku mottuna hennar mömmu sem ég keypti í rúmfatalagernum handa henni og gaf henni í jólagjöf um árið gekk ég af stað með það pollrólegur að eldhúsvasknum. Þessi taóíska rósemd mín var af öllum viðstöddum talin undraverð. Þessi þrjú skref sem hún entist. Á fjórða skrefi var ég farinn að öskra eins og Tarzan og á fimmta eins og bróðir hans. Þegar ég komst loks að eldhúsvasknum var ég búinn að gefa frá mér tóna sem hefðu fengið Maríu Markan og Jimi Hendrix til að verða græn úr öfund. Blaðið lá allt sundurbrennt á gólfinu og það eina sem náði í vaskinn var sótug hendin á mér. Og almáttugur hvað hún þurfti á því að halda. Ég held að ég hafi aldrei séð umhyggjusamt fólk eins brosmilt og þegar fjölskyldan kom til að athuga líðan mína. Og ég held að aldrei hafi nokkur maður verið eins fúll yfir umhyggju sinna nánustu á sér. Það versta við þetta er samt kannski að ég mun alveg pottþétt ekki læra neitt af þessu. Á morgun verð ég ábyggilega farin að gera líkan af Hallgrímskirkju úr títuprjónum eða sauma mér hengirúm úr öllum stöku sokkunum mínum

Ég vil ekki vera naglfastur

2005-03-26T12:10:00.000Z

Það er ein mínúta í að föstudagurinn langi sé liðinn þegar ég skrifa þetta. Lyklaborðið er gegnblautt af tárum mínum og ekkasogin í mér hljóma eins og í sjóveikri fílahjörð í kafbát. Ég er samt ekki trúaður maður, en ég hef ómælda meðaumkvun með þessum kollega mínum úr trésmíðinni sem vegna bágra launakjara hraktist úr starfi og fór að ganga um hálfnakinn og tautandi. Þessi maður endaði svo lífið við aðstæður sem alla trésmiði dreymir ægilegar martraðir um. Hann var negldur á spítu sem hann var sjálfur látinn bera á tilætlaðan framkvæmdastað. Já aumingja Jesú. Með fjórum nöglum varð hann naglföst eign mannkynsins.Þrátt fyrir algjört trúleysi mitt finnst mér hann Jesú fallegur maður með fallegar hugsjónir. Verst með þessar ranghugmyndir hans um föður sinn, meintan skapara alls, þann sem kallar sig því undarlega nafni Guð.

Ég er nefnilega dolítill sökker fyrir frelsaranum t.d. safna ég af honum myndum. Jesú með börnunum, Jesú með lærisveinunum, Jesú með lömbunum eða að halda fjallræðuna eru myndefni mér að skapi. Allt nema Jesú á krossinum með níu tommu naglana í gegnum hendur og fætur. Ég held að ég eigi ekki einn einasta kross með honum á eða mynd. Sennilegast minnir það mig of mikið á að ég er strandaglópur í þessu fagi mínu án alls áhuga míns á því og að ég hef ekki hugmynd um hvað í ósköpunum ég á að gera ef ég hætti að smíða. Af hverju í ósköpunum gátu þeir ekki brennt hann á báli eða grýtt hann til dauða? Þá væri ég kannski frelsaður maður í dag og farinn að læra geimréttarhagfræði.

Ellin spyr ekki um aldur

2005-03-14T21:35:00.000Z

Ég hef elst um 20 ár síðan í seinustu viku. Hárið á mér er farið að grána, litlir hárbrúskar farnir að gægjast út úr eyrunum á mér og augnabrúnirnar orðnar samvaxnar. Mér fannst ég vera ungur maður sem ætti allt lífið eftir en það breyttist hraðar en ég hefði nokkurn tímann trúað. Ástæðan fyrir þessari skyndilegu elli minni er lítið barn. Dóttir elstu systur minnar varð mamma í seinustu viku, mamma mín varð langamma, systir mín varð amma og ég. Ég varð ömmubróðir. Maður á ekki að verða ömmubróðir fyrir þrítugt, það er svona eins og að fá áhuga á ættfræði í tíunda bekk. Þetta var líka mjög svo ónotaleg áminning um að barnsmóðir eldri dóttir minnar varð vanfær þegar hún var aðeins fjórtán ára. Ef eldri dóttir mín myndi feta í fótspor móður sinnar yrði ég afi eftir þrjú ár. Ég ætla bara rétt að vona að ég verði búin að finna mér íbúð þá. Það væri frekar ömurlegt að verða afi og búa heima hjá mömmu og pabba. Afar eiga að eiga sitt eigið hús, bíl og tuttugu ára sjómennsku að baki, vera með myndarlegan skeggvöxt og helst laglega ístru. Og almáttugur ég er að fara að ferma eftir tvö ár, það virðist kannski ekki stórvægilegt við hliðina á hinu öllu en fermingin er óumflýjanleg. Kanski verð ég ekki afi fyrir eftir tuttugu ár. Hinn föli faðir er ómannblendinn allrosalega, að hitta fjórar manneskjur í einu getur verið hreinasta kvalræði. Að þurfa að halda fermingarveislu er eins og að bryðja glerbrot inn í örbylgjuofni með bilaðri hurð. Ekkert hægt að stinga af eftir að hafa borðað á sig gat eða skrópa í kirkjunni.

Svo virðist sem að mjög svo ótímabær öldrun mín sé með öllu óumflýjanleg. Mér hefur reyndar dottið í hug að hægt væri að frysta börnin mín í kannski svona fimm til tíu ár en sennilegast er það ómannúðlegt. Mér hefur líka dottið í hug að láta klukkurnar mínar ganga á fjórföldum hraða en strætóferðir eru ekki nógu tíðar til að það gangi. Ég hef því komist að þeirri niðurstöðu að eina leiðin sem sé fær fyrir mig sé að taka ellinni fagnandi. Mjög fagnandi. Lita hárið á mér grátt, fara að reykja pípu, lesa ekkert nema ævisögur og lífsreynslusögur, fara að ganga í mokkasíum með staf og helst temja mér að smjatta og sötra af krafti. Síðan þarf ég auðvitað að fara til læknissins og útskýra fyrir honum að ég hreinlega verði að fá Viagra hjá honum, ég eigi svo unga konu.

Rokkstjörnuheilkenni og rasismi strætóstjóra

2005-03-09T21:30:00.000Z

Strætóstjórar eru undarleg stétt. Þeir eru míní súperstjörnur hvunndagsins. Menn sem alltaf er beðið eftir, ef þeir skreppa í kaffi er beðið eftir þeim þegar þeir koma aftur, ef þeir lenda á rauðu ljósi er beðið eftir þeim á næstu stoppistöð og ef þeir sjást ganga að bílnum sínum er undantekningalaust hópur af fólki á eftir þeim. Síðan eru það strætóstjóragrúppíurnar, sem hanga alltaf fermst í vagninum og daðra við vagnstjórann,svo stórglæsilegan með speglasólgleraugun og í einkennisbúningnum sínum með látúnshnöppunum og spælunum. En sumir strætóstjórar höndla ekki búninginn og breitast í yfirvald. Þennan leiðindar aukakvilla einkennisbúninga þekkjum við líka frá td. öryggisvörðum, stöðumælavörðum, já og auðvitað skátum. Hjá margumræddum strætóstjórum brýst þetta út á afar hvimleiðan hátt. Fólk er skilið eftir í 20 stiga frosti og hagléli vegna þess að græna kortið rann út fyrir 7 tímum eða þeim vanti 20 kr. upp á fargjaldið, sumum er hent út fyrir þann hræðilega glæp að súpa á svaladrykk í vagninum tala nú ekki um ef viðkomandi sýnir svo svívirðilegan brotavilja að narta í banana. Þessir menn eru líka rétthærri í umferðinni en annað fólk, kannski doldið lógískt en samt ekki raunveruleikinn. Mér finnst að bílstjórar sem eru í vinnu fyrir almenning eigi að vera til fyrirmyndar í umferðinni. Ég hef til dæmis aldrei séð strætó stoppa fyrir gangandi vegfarendum. Aldrei. Hvort sem það hefur verið gangbraut eða ekki, en ég hef margoft séð strætó vera ansi nærri því að keyra á gangandi vegfarendur. En auðvitað eru margir bílstjórarnir líka algjör gull. Eins og sá sem keyrir mig oft í vinnuna á morgnana og tekur aukarúnt með mig út af leið til að ég þurfi ekki að ganga eins langt eða sá sem stillir útvarpið í botn þegar Gerður B. Bjarklind byrjar með óskastundina í útvarpinu. En ég held að Strætó BS ætti að reyna að ala suma af þeim betur upp. Menn í þjónustustörfum eiga helst ekki að vera fúllyndir,frekir,taugaveiklaðir rasistar með mikilmennskubrjálæði. Það er nú einu sinni allra hagur að almenningssamgöngur séu sem mest notaðar.

Lágmenning, hámenning, ómenning

2005-03-09T21:22:00.000Z

Helgin var viðburðarík hjá hinum föla faðir. Á föstudagkvöldið fórum við fjölskyldan í afmæli til Guðnýjar (mér hefur láðst að setja tengil á síðuna hennar hér til hliðar en bætt hefur verið úr því nú þar sem hún er að sjálfsögðu snillingur . En það er sú krafa sem ég geri til að fólk fái nafn sitt á Bjarnalandið). Eftir að hafa hámað í mig alveg hreint brjálæðislega góðan pottrétt var ég sviptur sveindómnum. Ég horfði nefnilega á minn fyrsta Ædol þátt. Ég hef notað öll fúkyrði sem ég kann um þennan þátt hingað til, viljað halda að þetta væri barnaefni eða einhverskonar Samfésskemmtun, sennilegast reyni ég að halda kjafti um Ædolið í framtíðinni. Þetta var nefnilega hreint ekkert leiðinlegt. Eiginlega bara doldið skemmtilegt. Reyndar datt frændi minn hann Davíð úr keppni, en við Hekla erum alveg viss um að það sé bara út af fíflaskapnum og athyglissýkinni í honum Herði föður hans sem þurfti endilega að sýna sitt rétta eðli akkúrat þar og þá.

Á laugardagskvöldið fór ég síðan á árshátíð hjá mínum gamla grunnskóla og vinnustað frúarinnar, Hólabrekkuskóla. Mikið vildi ég að ég hefði komist á þessa samkomu þegar ég var 15 ára, helst með myndavél. Gagnfræðiprófin mín hefðu ábyggilega haft á sér annan og glæstari brag ef það hefði verið.Ég komst nefnilega að heilmörgu á þessari árshátíð. Td. að kennarar eru strigakjaftar sem hugsa aðeins um eitt og það er ekki neitt sem mér var kennt í skóla. Að kennurum finnst fátt skemmtilegra en að skála, þeim finnast holræsagjöld vera frá andskotanum kominn. Þeim finnst rosalega gaman að syngja, þó einungis um aðra kennara og getuleysi nemenda. Þeim finnst fátt fyndnara en kjarasamningabrandarar, sem oft kalla á miklar og heitar umræður og afskaplega leiðinlegar. Og að kennarar kunna alls ekki að gera skemmtiatriði. Fjörugrjót er skemmtilegra en þetta, það er þó ekki leiðinlegt. Sem betur fer vorum við löglega afsökuð frá þessari samkundu því að við þurftum að vakna snemma til að fara í messu. Já öðruvísi mér áður brá en þetta er dagsatt

Á sunnudeginum var semsagt vaknað snemma og farið í messu, þar sem Hekla Bjarnadóttir sýndi gríðarlega takta í söngnum. Var það á vitorði manna að þessi unga stúlka hefði afskaplega þroskaðan og fallegan söngstíl og heyrðist hvíslað að hún myndi án nokkurs vafa sigra ædolið næst og júravisjónið þarnæst (þar sem hún kemst ekki næst vegna frekjunnar og truntuskapsins í ungfrú Selmu yfirgangsömu) Eftir messuna reyndist svo nauðsynlegt að fara í sund og þvo af sér helgislepjuna með nokkrum hressandi rennibrautarferðum og frístælkeppni í dýfingum. Jæja segi þetta gott í bili og kveð því eins og konungurinn Gunnarsson:

Verið hress, ekkert stress og blessss.

Tilvera mín í kökuboxi.

2005-03-01T23:13:00.000Z

Að koma þriggja manna fjölskyldu fyrir í sjö fermetrum er enginn hægðarleikur. Yngsti herbergisbúinn þarf að sjálfsögðu að hafa kojuna sína, skrifborðið, allt dótið sitt og óendanlegt magn af fötum auk síns hógværa parts af herberginu til að raða upp barbiehúsum og æfa dans. Frúin er lágstemmdari í þörfum sínum og tók einungis með sér það allra nauðsynlegasta, ss. 3 kassa af snyrtivörum, 4 svarta ruslapoka og eina kommóðu af fötum, 2 kassa af bókum, sjónvarpið, videoið og dvd spilarann svona til vonar og vara ef hin þrjú sjónvörpin á heimilinu myndu bila. Sjálfur tók ég með mér eina sundtösku með fötum og sexkant til að skrúfa kojuna saman með. Fæ að geyma þetta fram í forstofu fyrir aftan spariskófatnað konu minnar og barns.

Þetta er svona doldið eins og að æfa dans að fara um herbergið okkar. Eitt skref áfram, tvö hænuskref til vinstri, eitt áfram og tvö til hægri. Þið gætuð kannski haldið að þetta væri einhver nýr funky ræll en svo er ekki. Þetta er eina færa leiðin upp í rúm. Í gegn um leiksvæði dótturinnar,til vinstri framhjá óhreinatauinu, þá er það beygja fram hjá fataslánni,framhjá sjónvarpinu og þá blasir rúmið við beint fyrir aftan tölvustólinn. Eftir mánuð verðum við farin að ganga allt í krákustígum. Fólk mun horfa á okkur og hvísla að þessi fjölskylda hafi verið alin upp á jarðsprengjusvæði eða hafi verið að hefja útgerð og hafi svona svakalega sjóriðu.

Við værum svosem alveg til í að hafa eitthvað smá pláss í viðbót. Kanski svona 70 fermetra. En nú erum við orðin svo pjöttuð á leigusala að það verður sennilegast aldrei. Venjulega hrökklast þeir frá eða springa úr reiði þegar við biðjum þá um að fara í viðtal hjá geðlækni sem við þekkjum og bendum þeim vinsamlegast á að fara í hjónabandsráðgjöf.

Heima er best (ef maður á heima)

2005-02-26T22:39:00.000Z

Þegar maður flytur er það góð regla að byrja að pakka nokkrum vikum áður en að flutningsdegi kemur. Að losa sig við allt drasl og vera búin að redda mannskap í verkið, sendibíl og 10 lítrum af kaffi. Ég ætti að vera farinn að vita þetta, er jú að flytja í þriðja skiptið á einu ári eða síðan í Maí 2004 og í 10 skipti á seinustu 7 árum. En alltaf kemur það mér jafn mikið á óvart að ég sé að fara að flytja, Það hellist venjulega yfir mig svona þrem dögum áður. Ligg kannski upp í sófa voða afslappaður pælandi í að það væri mikið betra að hafa vegginn fyrir aftan sjónvarpið bleikann með grænum doppum (eða öfugt) þá kemur það allt í einu. Aaaaarrrrrrgggggghhhhhh
ég er að fara að flytja á sunnudag. Gríp símann og spái í smá stund í að hringja í leigusalann minn og segja henni að því miður hafi ég greinst með fuglaflensu og hafi verið setur í sóttkví í þrjá mánuði og geti því hreinlega ekki afhent íbúðina bara út af hagsmunum þjóðarinnar. En hún myndi ábyggilega biðja um vottorð eða hringja í fréttaskotið hjá DV og ég myndi sitja í ískaldri súpunni án kútanna minna eða korksins. Svo ég hringi í móður mína í staðinn. Það hefur nefnilega ekki gengið sem best að finna nægilega vel að finna viðunnandi hýbíli fyrir okkur, eða kanski frekar þokkalega geðgóðan og áreiðanlegan leigusala. Er voða kurteis í símann, hrósa mömmu fyrir hvað hún sé ungleg og hnittin, réttsýn og örlát, að það sé hreinlega umtalað hvurslags glæsikvendi hún sé. Og svo sé hún líka svo rík af húsnæði. Að hún eigi alveg 8 fermetra herbergi sem mætti nú alveg nýta betur. Heyri að áhugi mömmu kviknar, þetta herbergi hefur nefnilega verið afskaplega viðkvæmt mál í gegn um árin, hefur staðið hálffullt af drasli sem bíður sorpuferða og þess að vera sótt (aðallega af mér þó). Eftir að hafa hlustað á mömmu segja frá draumum sínum um að hafa tölvuborð og gestarúm, jafnvel bókahillu og góðan lesstól inn í þessu herbergi kemst ég loksins að. En mamma mín segi ég, það er hægt að nýta þetta herbergi svo miklu betur. Til dæmis undir þriggja manna fjölskyldu. Og áður en að hún nær að grípa fram í segi ég henni hvað þessi fjölskylda sé afskaplega fyrirferðalítil, þrifaleg, hljóðlát og þægileg í alla staði, að hún muni varla vita af henni þarna á neðri hæðinni. Bjarni, segir ísköld rödd hinummegin á línunni, ertu að reyna að lýsa fjölskyldunni þinni? Já það mun vera svo frú hvísla ég svo lágt að varla heyrist, og uppsker langa ræðu um hvurslags sóði ég hafi verið sem unglingur og alltaf hlustandi á þetta helvítis garg svo hátt að rúður í næstu götum nötruðu í takt við nágranna okkar. En eftir að hún er búin að skamma mig segir hún mér að auðvitað séu Hekla litla og Sigrún velkomnar og páfagaukurinn líka, og ég verði sennilegast að fá að fylgja með þó að það fylgi því nú nokkur loforð umumgengni. Þá er aðalvandinn samt eftir. Að tilkynna frúnni að ég hafi fundið húsnæði handa okkur. Á rólegum og góðum stað í hverfinu, nálægt skólanum og vinnunni hennar. Stutt í bakarí, sjoppu og búð, góður skjólgóður garður og einstaklega vinalegir nágrannar. Heima hjá tengdaforeldrum hennar. Dreif mig svo strax út í búð að sækja kassa. Keypti blómvönd í leiðinni og tók mér góðan tíma í að velja kassa með glaðlegum og litríkum myndum. Þegar ég kom heim sat hún enn á stólnum, sama sígarettan löngu orðin aska milli fingrana á henni. Augun fjarlæg og húðin föl. Ég rak blómvöndinn upp að nefinu á henni tók í hendina á henni og leiddi hana inn í rúm. Ég held að hún sé að jafna sig á þessu núna allavega er hún farin að reka mig áfram með harðri hendi í pökkuninni. Jæja við flytjum allavega á morgun, fyrst þurfum við reyndar að klára að pakka, redda okkur mannskap og farskjóta, fara í eina skírn og sækja Heklu úr pössun en ég er nú samt bjartsýnn á þetta. Get verið algjör meistari í Pollyönuleik þegar ég vil það. Þetta verður jú allt búið á mánudag.

Þangað til að við finnum okkur íbúð

Bardagin við aukaorkuna

2005-02-21T20:20:00.000Z

Langþráð heimkoma eftir óvenjustrembinn mánudag. Ég gekk glaður í fasi að hurðinni, tilbúin með lyklana rykkti henni upp og öskraði af sælu þegar að fyrsti sentimeterinn af skónum mínum fór yfir þröskuldinn. Ég sveiflaði hurðinni aftur, bauð góðan dag og sperrti eyrun í von um að heyra fjölskyldumeðlimina hlaupa í áttina að mér til að faðma mig, klæða mig úr skónum og gefa mér rjúkandi heitt og nýtt kaffi. Dóttir mín staulaðist á móti mér ekki valhoppandi og glöð eins og ég hafði búist við heldur þreytuleg og döpur.
Hekla: Pabbi, ég vil ekki svelta.
Sá föli:HA? Nei af hverju ættir þú að vilja það?
Hekla:Pabbi það er bara ekkert til að borða! Ég meina ekkert, núll allt búið eins og í páskaeggjaverksmiðju eftir páska. Þú verður að gera eitthvað í þessu. Ekki viltu svelta mig í hel er það nokkuð?
Sá föli: Nei auðvitað ekki en fórum við ekki að versla um helgina?
Hekla.Þú heldur þó ekki að þetta smotterí sem þú verslaðir dugi endalaust, ég er að stækka sko, meira að segja farin að nota skó nr. 34, verð 8 ára á árinu.
Ég sá að það þýddi ekkert að fara að gramsa í ísskápnum eða týna fram eitthvað úr skúffunum.Það var aðeins ein leið fær, leiðin út í búð. Kaskó er ágætis verslun, lágt verð og ágætis pokar, en þetta rússneska þema þeirra fer nú að verða dulítið þreytt. Kaskó hefur nefnilega þá sérstöðu að hafa nægt hillupláss en engin bílastæði. Þetta með bílastæðin truflar mig svosem ekki mikið en ég myndi nú vilja hafa meira í hillunum. En kanski er þetta bara gott mál maður prófar allskonar nýja rétti eins og hamborgara í orlydeigi og kjötbollur í pulsubrauði að ógleymdum uppáhaldsmat okkar Vesturberginga. Svissaða brúna banana með súrsætri sósu og rabbabaragraut.

Eftir að hafa mettað maga minn og heimasætunnar lá leið mín upp í sófa þar sem ætlunin var að segja frá hörmungum dagsins. Frá bognum nöglum, brotnum borum, bitlausum sagarblöðum og óþekkum spítum. Frá fúllyndum fasískum strætóbílstjórum, frá fiskifýlunni í fjarkanum, lapþunnu kaffinu á Hlemmi, frá helvítis jeppanum sem gusaði yfir mig hálfu norður Íshafinu án þess svo mikið sem að hægja á sér. Að lokum ætlaði ég að lauma því að svona án þess að mikið á bæri að bakið á mér hreinlega hrópaði á að vera nuddað af einhverjum mjög nákomnum mér. Ég gat sat frá bognu nöglunum en þar var ég stoppaður. Usssssssssssssssssssssssss fyrsti Survivor! Sumir fara í messur, aðrir stunda íhugun, hin föla frú horfir á Survivor. Að mæla meðan á messunni stendur er að fremja helgispjöll og þá á maður á hættu að verða tekinn fyrir af hinni fölu rannsóknarnefnd. Það er ekkert sem maður leikur sér að. Annars er raunveruleikasjónvarp eitthvað sem ég hef engan skilning á. Hvaða raunveruleika er verið að tala um? Ef það er raunveruleiki lífsins að sitja fastur á eyðiey með helling af öðru fólki og sjónvarpstökuliði eða að keppa um að verða næsta súpermódel Amríku eða kannski að velja sér eiginkonu úr 20 stúlkna hópi á 5 dögum hlýt ég að lifa einstaklega óraunverulegu lífi. Það væri nær að gera þætti um mig þá. En þessi raunveruleikasjónvarpspirringur er nú alveg efni í annað blogg.

Ál eða álf?

2005-02-17T23:11:00.000Z

Andinn virðist ekki vera á sveimi um Vesturberg 78. Allavega hefur hann ekki verið að steypa sér mikið yfir mig undanfarna daga. Ég settist niður áðan og byrjaði að skrifa afskaplega langan pistil um trúleysi mitt, en komst að því að hann var svo leiðinlegur að ég nennti ekki einu sinni að lesa yfir hann sjálfur auk þess sem hann endaði á því að ég var farinn að lofsyngja Biblíuna og messuhald. Og síðan hef ég hef ákveðið að verða trúaður maður. Ég ætla að trúa á huldufólk.Verða svona súperklikk einstaklingur sem biður um leyfi áður en hann sest á steina og skilur hurðina eftir opna á gamlárskvöld. Kanski hætti ég að vinna og fer að ferðast um landið og hlekkja mig við stórvirkar vinnuvélar til að bjarga álfabyggðum, sprengja upp spennistöðar og brenna rafmagnstaura vegna þess að álfum sé illa við ljósaperur og þungarokk. Síðan gæti ég hnakkrifist opinberlega við formann tröllavinafélagsins um yfirgang tröllanna og frekju, mætt með borða á Alþingi sem á stæði "álf ekki ál". Kannski verð ég bara ofsatrúarmaður þó að þeir hafi nú ekki verið efst á vinsældarlistanum hjá mér í gegn um tíðina. Jæja ég ætla að fara að lúlla og athuga hvort að það komi ekki álfadís til mín í draumum mínum og gefi mér fyrirmæli. góða nótt.

Mánudagur til merkilegheita

2005-02-15T22:14:00.000Z

Af hverju eru mánudagar til mæðu? Af hverju ekki mikilmennsku eða magadans, morgunverka eða marsipansáts? Einhverra hluta vegna eru mánudagar mér undantekningalaust til mæðu. Ég vakna alltaf of seint, missi af strætó, kem í vinnuna og kemst að því að það er kaffilaust og að ég er búin að gleyma öllu sem ég var að gera fyrir helgi. Allir sitja þegjandi og mæðulegir í kaffi og matartímunum nema þeir sem sjá ástæðu til að skæla yfir einhverju sem þeir gerðu á djamminu. Og svona eins og til að blessa andlegt ástand mitt og vinnufélaga minna hangir vinnuklukkan allt of hátt upp á vegg og vandar sig við að ganga mjög hægt, eins konar táknræn landamæri milli lífs og dauða. Ég hef stundum reynt að kasta spítukubbum og öðru drasli í þessa klukku svo lítið bæri á en það er eins og hún hafi einhvern djöfullegan verndarhjúp um sig þannig að það er alveg sama hvað ég grýti, aldrei sést svo mikið sem rispa á henni. Einu sinni reyndi ég að setja tvö batterí í hana í staðinn fyrir eitt. Vandaði mig mikið við að samtengja þetta allt saman , eyddi öllum matartímanum í þetta allt í þeirri von að hún myndi ganga á tvöföldum hraða. Dreif mig í að príla með hana upp og hengja hana aftur á naglann áður en forstjórinn minn kæmi úr mat, hálfdrap mig á leiðinni niður og steig á nagla. Klukkan gekk ekkert hraðar ef eitthvað var gekk hún heldur hægar.

Á sumrin er líka alltaf gott veður á mánudögum. Um helgar er oft svoleiðis snarklikkað veður, tjaldstæði verða að aurarpyttum og hjólhýsi fjúka. Sumarbústaðir verða að einangrunarklefum sökum veðráttu og fólk sem gistir í bændagistingu hálfklikkast, fer að ganga um í gúmmíbomsum með sjal og farið að taka í nefið. Síðan kemur mánudagur og BÚMM hvert hitametið af öðru fellur. En þá neyðist maður til að hanga hinum megin við landamærin, undir klukkunni glápandi út um gluggann slefandi úr öfund út í alla útivinnutöffarana.

Hvernig væri nú að þjóðin myndi breita mánudögum í daga hinnar stóísku róar? Reykvíkingar gætu til dæmis komið saman í Vonarstræti og stundað íhugun, fleytt kertum á tjörninni og hent úrum sínum í Ingólfsbrunn.Ég er viss um að andlegt jafnvægi þjóðarinnar myndi snarbatna við þetta.

Dr. Fölur góðan dag, get ég aðstoðað?

2005-02-11T21:08:00.000Z

Hinn föli faðir hefur oft fengið vinnu sína borgaða í undarlegum hlutum og hefur yfirleitt haft töluvert gagn og gaman af. T.d hef ég fengið ómælt magn af áfengi, kertastjaka, páskaegg og ostakörfur. En í dag fékk ég þá alundarlegustu launagreiðslu sem ég hef nokkurn tímann heyrt um. Inn á verkstæði kom gamall rokkhundur sem var að bögglast með að gera við gamlan og afskaplega fallegan bassa. Sem mikill áhugamaður um rokk og ról, gamla rokkara og falleg hljóðfæri og einnig sem gamall skáti var ég að sjálfsögðu reiðubúinn að aðstoða manninn eins og ég gat. Þegar að því kom að ég var á heimleið kom hann að tali við mig og bað mig með silkimjúkri viskíröddinni að aðstoða sig við að koma smotteríi í lím áður en ég færi. Minnugur skátaheitissins gekk ég greiðlega til verks og hrærði lím, dró fram þvingur og límdi gripinn. Rokkhundurinn var í skýjunum. Það var eins og ég hefði verið að kynna hann fyrir Stones og Bítlunum eða ég hefði sagt honum að ég ætti áður óútgefnar upptökur með Hendrix. Þegar ég er að hnýta á mig trefilinn kemur hann aftur til mín, flóttalegur eins og Austin mini á formúlubraut, hnippir í mig og segir "ég ætla að gefa þér doldið efni þú getur notað það eða selt það eða eitthvað" og rétti mér lítið spjald "hérna stingdu þessi í vasann, en taktu samt ekki nema hálfa til að byrja með". Ég algjörlega panikkaði, tróð spjaldinu eins langt ofan í vasann og ég gat áður en einhver sæi mig meðhöndla pillur með þessum manni. Síðan hvíslaði hann í eyra mér eins og hann væri að segja mér hvar fjársjóðir þriðja ríkissins væru faldir, "þetta er Viagra, góða skemmtun". Þannig að ef einhver er í vandræðum með þessi mál þá á hinn föli faðir lausnina, ekki vera feiminn ég er þagmælskan uppmáluð þegar kemur að einkamálum annara. Annars væri helvíti gott að geta bara fengið útborgað í peningum.

Á einhver þessa plötu???

2005-02-11T20:40:00.000Z

Hinn föli faðir er óvenjukátur, ég nefnilega var svo stórkostlega lukkulegur að finna eftir 14 ára leit hljóðupptökuna WRONG með pönköldungunum í NOMEANSNO.

Þvílík snilld, sé ekki fram á að verða viðræðuhæfur næstu aldirnar. Þetta verður hreinlega að fá að þreyta hljóðhimnuna næstu 200 árin eða svo. Þá er bara næst á dagskrá að gera dauðaleit að Dog faced hermans plötunni Hum of live sem er hinn eigulegasti gripur líka

Sjúkur ástarþríhyrningur

2005-02-05T22:21:00.000Z

Eitthvað hefur misfarist í uppeldi hins opinbera á mér. Allavega er ég afskaplega fælinn á allar opinberar stofnanir, byrja að skjálfa þegar ég hugsa um eyðublöð og biðraðir, jakkafataklædda menn með skjalatöskur og nefmæltar afgreiðsludömur. Einn jakkafatamaðurinn veldur sérstakri skelfingu hjá mér, maður þessi hefur einstakt lag á því að vera uppáþrengjandi. Hann hefur t.d. ákveðið að ég sé ákjósanlegur bréfavinur og sendir mér löng og leiðinleg bréf algjörlega gerilsneidd allri innlifun eða húmor. Hann heitir Tollstjórinn í Reykjavík og er afskaplega uppáþrengjandi karakter, sendir mér í gríð og erg bréf þar sem hann reynir að kenna mér stærðfræði sem ég er löngu búin að læra. Hann er víst í sambúð þessi tollstjóri með manni sem heitir Skattstjórinn í Reykjavík og er næstskelfilegasti maður sem ég veit. Fullkomið par. Skattstjóranum langar líka að vera bréfavinur minn. Ótrúlegt en satt. Hans bréfaskriftir eru samt á persónulegri nótum en yfirleitt alltaf eins. Hvar vinnur þú, hvað þénar þú, hvað áttu mörg börn og hverjar eru kennitölur þeirra, ertu í sambúð? með hverri(hverjum) og hver er kennitala þess aðila? Að sjálfsögðu svara ég ekki svona spurningum þegar einhverjir kallar út í bæ senda þær bréflega, kallar sem ég þekki bara ekki neitt. Ég hef skrifað þeim og beðið þá um að láta mig vera, bent þeim á að mitt einkalíf komi þeim ekkert við og að þeir verði að reyna að finna sér aðrar leiðir í vinaleitinni. Bréf þar sem spurt er um hjúskaparstöðu og reynt að kenna stærðfræði geta komið illa við sumt fólk og þeir gætu átt von á kæru ef þeir hætta þessu ekki. Þeir létu mig í friði eftir þetta í doldinn tíma. En þá barst mér annað bréf. Þeir virðast vera þessi tollsjóri og skattstjóri í einhverjum mjög svo annarlegum ástarþríhyrning með manni sem kallar sig Sýslumanninn í Reykjavík og deilir hann þessum sjúka áhuga á mér með þeim og byrjaði að senda mér mjög ögrandi bréf þar sem hann vildi hreinlega eiga við mig stefnumót. Já ég segi það satt. Ég átti að hitta hann í vinnunni hjá honum. Ég er að hugsa um að reyna að fá nálgunarbann á þessa sjúku menn. Er búin að fara og skrúfa niður póstkassann og skipta honum út fyrir pappírstætara. Þorði ekki annað en að fá leyninúmer á símann og er að hugsa um að færa lögheimili mitt út í einhverja eyju á Breiðafirði. Rosalegt að lenda í svona klikkuðum köllum.

Af hverju ekki Stjána stuð?

2005-02-01T18:44:00.000Z

Ég veit ekki hvort ég á að vera óendanlega kátur eða hryggur. Hluti af mér vill valhoppa um, baka pönnukökustæður og syngja hátt og falskt meðan að hinn hlutann af mér langar helst til að gerast þunglyndur landflóttamaður. Það hefur gerst. Það sem allir Íslendingar hafa látið sér detta í hug en enginn hefur óskað sér í raun og veru. Guðni Ágústson er forsætisráðherra. Reyndar bara í viku en hann er samt forsætisráðherra. Ætli Stjáni stuð hafi verið of upptekinn? Þetta sýnir nú samt hvað Íslendingar eru í raun og veru gott fólk. Eftir að hafa leyft Guðna að vera í töluverðan tíma í landbúnaðarráðuneytinu (þar sem er ekki með neinu móti hægt að klúðra neinu það er allt í klessu hvort sem er og með öllu óheimilt að laga það) leyfum við honum að vera forsætisráðherra. Og kannski er það sorglega við þetta að hann getur varla klúðrað neinu þar heldur. Hvernig ætli að Guðni hefði tekið á öryrkjamálinu, fjölmiðlafrumvarpinu eða kennaraverkfallinu? Kannski hefði hann bara sagt öryrkjum að íslenska kindin væri nægjusöm og falleg skepna, fjölmiðlum að hver sé ber að baki nema bróður eigi og kennurum að góður bóndi sinni fé sínu af natni. Kannski er bara framtíð í þessu, kannski ættum við bara að hafa Halldór úti í löndum, Davíð hlýtur að hafa lánað honum einhverjar ferðabækur. Og ef allt fer í klessu og þjóðin verður ósátt þá getur Guðni alltaf farið og kysst belju, þá verða allir kátir aftur.

þrítugastaogfyrstadagsblús

2005-01-31T21:28:00.000Z

"Brennivínið búið, blómið dautt" sagði alkinn þegar allt var komið í þrot á hans heimili. Hinum föla föður dettur þessi setning stundum í hug þegar að fer að nálgast lok mánaðarins. Sem sagt algjört núll eftir enn einn uppskerubrestinn á peningaakrinum. Það er á svona dögum sem að fjölskyldan stendur fyrir framan ísskápinn og virðir fyrir sér fagurlega hannaðar hvítar hillurnar.

Hin föli: Ætli það sé hægt að steikja tómatsósu?
Frúin: Eflaust,við eigum hvítlauk og smá ost.
Hin föli: Noh... Mér sýnist að við eigum bara allt sem þarf í föli special, ég get kanski fundið einhverja brauðenda í frystinum.
Frúin: Æ Bjarni ekki það óæti, þú ert rétt nýbúinn að jafna þig í maganum eftir að þú eldaðir föli's special seinast.

Heimasætan svakasæta Hekla kemur að.

Hekla: Heyrði ég einhvern minnast á föla's special.
Hin föli: Þú heyrðir rétt ungfrú, rétturinn í kvöld verður borin fram á brauðbeði með kraftmikilli soyasósu og skreittur með aloe vera.
Hekla: Var ekki soyasósan löngu útrunnin og aloe vera blómið dautt?

Löng þögn.

Frúin: Hekla hringdu í ömmu þína og segðu henni hvað pabbi þinn er að gera.

Og að sjáfsögðu kemur amman til hjálpar á elleftu stundu, rétt áður en sá föli skellir tómatsósunni í ofninn.

En á morgun er fyrsti feb. Fyrsta dag hvers mánaðar er skylda að eyða eins miklu af peningum og maður mögulega getur. Svona til að vera eins og allir hinir.Það er líka hægt að gera rosa góð kaup á þessum útsölum. Manni vantar alltaf eitthvað smotterí úr epal eða eitthvað aðeins flottara en Jens Pétur vinur okkar á. Hann var að fá sér nýja tölvu, helvítið af honum.

Note to self. Kaupa nýtt aloe vera blóm og soyasósu, athuga stöðuna á hvítlauk og setja eina 500 ml tómatsósu í frystinn.

Verði minn vilji á jörðu sem og himni

2005-01-28T21:59:00.000Z

Ég er að hugsa um að fara í litgreiningu. Ég held nefnilega að ég sé vor. Faðir vor. Þetta gæti gert jarðarförina mína yfir meðallagi skemmtilega og minningagreinarnar mun athyglisverðari fyrir þá sem mig ekki þekkja.

"Þegar Bjarni var 28 vetra var hann greindur vor. Hann var faðir vor. Nú er hann á himnum"

Síðan gæti ég ég í sífellu verið að leiðrétta fólk sem er að fara með faðir vorið. Eins og með að benda á að ég væri ekki kominn til himna enn, að ég sé nú eiginlega ekki eigandi ÁTVR þó að vissulega eigi ég smá hluta í því ."Gef oss í dag vort daglegt brauð og fyrirgef oss vorar syndir" gæti reyndar kannski staðið aðeins í mér svona í einstaka tilfelli. Sennilegast myndi ég reyna að láta mig hverfa, alla vega úr mjög fjölmennum messum eins og skátamessum og fermingum áður en þessar línur yrðu tautaðar.

Þá er bara að hafa upp á Heiðari snyrtipinna, vona bara að pinninn verði til friðs.

Eniga meniga

2005-01-27T23:27:00.000Z

Ég var sendur út í bæ að vinna í dag. Áfangastaðurinn var einbýlishús á höfuðborgarsvæðinu sem jafnaldri minn 28 ára gamall maður á. Verkefnið var að klæða vegg í kring um sjónvarp. Þar sem ég stend með hamarinn og sögina kemur verkstjórinn að mér horfir á mig um stund og segir. "Heyrðu vinur þú ferð nú kannski varlega í þetta". Ég sármóðgaðist auðvitað og sagði honum að ég kynni ekkert að fara varlega. Það þyrfti bara að rusla þessum andskota af. Hann klappaði mér á öxlina og sagði,"ja þú reynir kannski þetta er nefnilega 2. MILLJÓN króna sjónvarp og hátalararnir kosta 600.000. Og þetta er í svefnherberginu hjá honum. Varlega áætlað kosta græjur í allt húsið s.s. sjónvörp, geislaspilarar og hátalarar um 13 milljónir. Ekki það að mér finnist eitthvað að þessu . Maðurinn er greinilega á aðeins hærri launum en ég og kann að njóta þess. En samt hugsar maður stundum þegar maður kemur heim til svona gæja. Af hverju í ósköpunum þurfti ég að fá áhuga á að læra á hamar og sög? Ég hefði getað haft það sem hobbí.

Um hvernig ósk um lús varð að ásetningi um að hætta að reykja

2005-01-27T22:03:00.000Z

Núna á dögunum fékk hinn föli faðir símtal. Ekki það að mér berist svo sjaldan símtöl að ég verði að monta mig sérstaklega af því. En þetta var mjög áhrifaríkt símtal. Á hinum enda línunnar var barnsmóðir mín, Inga sem ég á eldri dóttir mína Bryndísi með. Innihald símtalssins var í senn hrollvekjandi og spennandi. Þannig var nefnilega mál með vexti að Bryndís sem var þá nýfarin heim eftir helgina hafði verið svo morandi í lús við heimkomuna að móðir hennar bað hana mörgum sinnum að taka af sér húfuna. Ég reyndi að hljóma eðlilega en sennilegast hefur röddin titrað og tal mitt verið samhengislaust. "Við erum með lús" hrópaði ég um leið og samtalinu lauk, og greip um hausinn til að passa að þær myndu ekki sleppa. "Loksins erum við orðin alvöru íslendingar, eins og Jón Sigurðsson eða Jón Hreggviðsson, grálúsug og fín". Sagði ég af miklum eldmóð. Öðrum heimilismeðlimum fannst þetta ekki vera góð tíðindi og fóru að klóra sér sem mest þeir máttu. Hin föla móðir rauk til að finna þar til gerðan kamb. Ég dró yngri dóttur mína hana Heklu afsíðis og fór að úskýra fyrir henni af hverju það væri svona mikil blessun að vera með lús.

Ég: Veistu það Hekla að allar hetjur íslendingasagnanna voru grálúsugar.

Hekla: Pabbi. Vertu ekki með þessa vitleysu. Lús er vandamál.

Ég: En elsku Hekla mín. Hugsaðu þér bara Snorra Sturluson. Andvaka af kláða skrifaði hann Eddu og Eglu. Lús er góð fyrir heilann.

Hekla: Pabbi. Þú kvartar nú alltaf yfir því þegar þú verður andvaka. Þetta hljóta að vera mjög pirraðar bækur.

Ég: Nei þetta eru mestu rit íslandsögunnar .

Hekla: Lús er vandamál eins og reykingar. Hvenær ætlar þú að hætta að reykja?

Ég: Við vorum ekkert að tala um það.

Hekla: Nei en ég vil vita það

Snörunni hafði verið smeygt lymskulega um hálsinn á mér og ég fann hana herðast að. Nú þurfti að koma með útspil sem myndi kæfa þetta í fæðingu.

Ég: Allar stelpurnar í Nylon eru með lús.

Hekla: Reyndu ekki að plata mig svona. Hvenær ætlar þú að hætta? Þú hefur oft sagt að þú ætlir að gera það.

Það var aðeins eitt að gera. Standa upp og leita að lúsakambinum og vona að hún myndi gleyma þessu.

Ekki fengum við lús. En eftir þetta er alltaf horft á mig með ísköldu augnaráði þegar ég klóra mér í hausnum. Svona eins og þær haldi að ég vinni að því að ættleiða mér lítinn lúsarunga. Eitt lærði ég þó á þessu. Ég verð ekki frjáls maður fyrr en ég hætti að reykja.

Dulkvóðaðar þvottavélar og iðngreinar

2005-01-25T21:11:00.000Z

Ég er nútímamaður. Vakna (varla þó) við vekjaraklukkuna í gsm símanum mínum, fæ mér rjúkandi kaffi úr tímastilltu kaffikönnunni minni. Fylgist með fréttum á netinu og á textavarpinu, heyri þær líka á klukkustundar fresti í tölvustírða útvarpinu á heyrnarskjólunum mínum. Ég fer heim til gamlingja og stilli sjónvörp og dvd spilara og í vinnunni vinn ég aðalega á tölvustýrðri trésmíðagræju. En ég hef aldrei getað lært alminnilega á þvottavél.Ég held að þvottavélar séu dulkvóðaðar, og þó þeim fylgi nákvæmur leiðarvísir meikar hann ekkert sens. Af hverju í ósköpunum þarf maður 200 prógrömm til að þvo þessa leppa sína? Eitt prógramm fyrir mjög skítugar gólftuskur og spariskyrtur, annað fyrir fyrir sokka með táfýlu af gerð 3 og sundföt, enn annað fyrir þæfðar ullarbrækur og þvottapoka. Hvurninn á maður að muna þetta? Ég held að þvottavélaframleiðendur séu í einhverju leynibandalagi, þeir reyna að troða svo mikið af tökkum og snúningsskýfum,ljósum og bókstöfum á þessar græjur að nútímamaðurinn fellur í trans þegar hann sér þær og verslar þær sem í leiðslu. Ég veit ekki betur en að hún amma mín hafi bara farið með druslunar út í læk, og gott ef þær urðu bara ekki hreinar.

Annað sem er mér görsamlega lokuð bók eru iðngreinar. Það vantar nú nokkra kafla í þá bók, það er eiginlega ekki farið að skrifa neitt í hana ennþá. Að vera iðnaðarmaður er undarlegra og óverðskuldaðra djobb en mér hefði órað fyrir í mínum villtustu draumum. Sérstaklega finnast mér peningamálin undarleg. Ég skal taka 2 dæmi,

Iðnaðarmaður fær símtal síðla kvölds. Á hinum enda línunar er maður sem bráðvantar vegg helst strax til að hengja nýja 400 000 kr sjónvarpið sitt á. Iðnaðarmaðurinn mætir á staðinn og gerir tilboð, tilboðinu er tekið og allir eru voða glaðir. Iðnaðarmaðurinn fer með bros á vör í húsasmiðjuna kaupir efni í vegginn, pantar og borgar sendibíl undir það og mætir á staðinn til í slaginn. Einum og hálfum degi seinna er hann að bera seinustu efnisafgangana út í gamla ryðgaða bílgarminn sinn til að fara með þá á sorpu, þar sem hann þarf að borga fyrir að farga þeim. Veggeigandinn stendur með bros á vör í hurðinni og þegar margumræddur iðnaðarmaður er að ganga út heyrir hann sagt að baki sér. "Hurðu ég tala svo við þig í næsta mánuði ég á nefnilega von á peningum þá".....Mér þætti gaman að sjá hann reyna þetta í hagkaup. Ekki get ég farið út í búð og borgað seinna.Af hverju fær hann sér ekki bara vegg í næsta mánuði? Ótrúlega algengt dæmi og sennilegast bara af því að við látum þetta yfir okkur ganga. Það er eins og okkur finnist þetta bara eðlilegir viðskiptahættir.

Þar sem ég er smiður ætla ég að taka annað dæmi úr þeirri mögnuðu stétt.Jesú fór jú að prédika þegar hann gafst upp á þeirri eðlu starfsgrein.

Smiður fær það eðla verkefni að smíða glugga. Hann fer því í Húsasmiðjuna eða Byko í efnisöflun. Þegar hann kemur niður á verkstæði með þessar líka fínu spítur ákveður hann að fá sér kaffibolla og kíkja í blaðið. Á bls 4 í blaðinu er heilsíðuauglýsing frá efnissalanum. Unnið gluggaefni á tilboði stendur stórum stöfum og fyrir neðan er mynd af handlögnum faðir að skrúfa saman glugga með börnin sér til halds og trausts. Öll brosandi og ánægð yfir því hvað það er nú létt og gaman að smíða svona glugga. Óunnið gluggaefni var ekki á tilboði, Óunnið gluggaefni er dýrara en unnið gluggaefni. Efnissalinn á nefnilega verksmiðju í lettlandi þar sem hann lætur framleiða unnið og óunnið gluggaefni og samsetta glugga fyrir íslandsmarkað. Hann á líka trjávinnsluna og hlut í skipafélagi. Þannig er efnissalinn helsti samkeppniaðili smiðsins. Húsasmiðjan og byko framleiða líka innréttingar og eiga trésmíðaverkstæði sem er í beinni samkeppni við okkur.Þetta látum við líka yfir okkur ganga án þess að einu sinni heyrist í okkur múkk.

Og svona að lokum. Hafið þið prófað að spyrja iðnaðarmann hvernig gangi? Ég hugsa að í svona 80% tilfella verði viðkomandi doldið niðurlútur og segi svo lágt að það varla heyrist "svona þokkalega". Svona eins og hann sé að deyja úr skömm yfir kunnáttuleysi eða einhverju. Geta menn ekki bara sagt að hlutirnir gangi hratt og vel kanski framar björtustu vonum,hvernin sem gengur? Þessi barlómur í mönnum skilar engu nema vandræðum. Þeir þurfa að þá að fara að útskýra hvað gangi ekki nógu vel og af hverju o.s.f.r.v.

Ég er kanski búin að láta pirringinn taka alveg stjórnina núna. En mér sýnist að iðnaðarmenn séu ekkert nema aular.

Sjónvarpsóstjórn inmemorium

2005-01-23T23:22:00.000Z

Ég bíð spenntur eftir að sjónvarpstjórastaða RÚV verði auglýst laus, ég hef nefnilega ákveðið að sækja um. Markús er svo sem ekki alslæmur þar sem hann situr í stólnum sínum og gerir ekkert af sér. Kannski gerir hann bara ekki neitt. Það fyrsta sem ég mun gera er að biðja auglýsendur að snúa sér eitthvað annað. Að þessi stofnun sé að stórum hluta rekin á auglýsingum er auðvitað hneyksli og enn verra finnst mér að það séu fengnir kostendur á þætti.

Eftir að ég verð búin að redda þessu prinsipp máli mun ég einbeita mínum vel fókuseraða huga að íslenskri dagskrárgerð. Ég held að hún sé nánast ekki til hjá ríkissjónvarpinu. Finnst ykkur ekki forkastanlegt að taka gamalt flopp eftir Hrafn G. og búta það niður í þætti eða að kaupa einfalt efni eins og Maður er nefndur á margar millur? Á að leyfa pólitíkus eins og Gísla Marteini að hafa skemmtiþætti og finnst einhverjum spaugstofan svo mikið sem brosleg? Af hverju þessi stutti útsendingatími, væri ekki nær að endursýna t.d. Stiklur og gömul áramótaskaup á nóttinni? Eru spurningar sem ég mun spyrja yfirmenn íslenskrar dagskrárgerðar. Meðan að fólkið væri að meðtaka þessa augljósu speki mun ég síðan skella fram hugmyndum af nokkrum þáttum sem ég er viss um að íslendingum dauðklæjar í augntóftinar að sjá.

Nr 1.Innbrot útbrot. Lalli Johns brýst út af hrauninu vikulega og brýst inn í hús að vali þjóðarinnar sem verður valið með sms kosningu.

Nr 2. Á túr með Tóta. Þórhallur Tyrfingsson sýnir gamalkunna takta þar sem hann slagar niður Laugarveginn og talar um gamla tíð. Aldrei nógu mikið af sagnfræði í sjónvarpi.

Nr 3. Geir er góður. Geir Haarde tekur á móti símtölum frá öryrkjum og láglaunafólki og kennir því að spara. Eftir nokkra þætti gæti þessum titli verið breytt í Geir grefur sér gröf.

Nr 4. Gunnar guðrýnir. Gunnar í krossinum fer í kirkjur landsins, fær sér messuvín með prestunum og gagnrýnir messuhaldið.

Þegar ég verð búinn að koma þessu öllu í framleiðslu læt ég nokkra hausa úr afnotadeildinni sem hafa gert mér lífið leitt um dagana fjúka.
Svo er það áramótaávarpið. Ekkert Skriðuklaustur fyrir mig takk. Tekið upp á blússandi ferð í strætó þar sem ég send á einum fæti á kassa eftir að hafa svindlað mér inn. Tala um gildi sjónvarps í nútímanum og lofa vönduðu alíslensku ofbeldi, erótískum þáttum með íslenskum leikurum, að fá glamúrgellu í stundina okkar. Síðan mun ég tilkynna að Megas hafi verið gerður að fréttastjóra RÚV, Gerður B. Bjarklind að tónlistastjóra og að Jónsi í Sigurrós muni hér eftir gaula inn á stillimyndina. Ég er þess fullviss að það verður auðsótt mál að fá þetta djobb. Eða vitið þið um einhvern sem myndi standa sig betur?

Bóndadagur,upphaf súrra punga

2005-01-21T22:20:00.000Z

Í dag er Bóndadagur, langþráður af íslenskum karlmönnum. Ekki vann ég keppnina kynþokkafyllsti karlmaðurinn á Rás 2 þetta árið en læt það ekkert á mig fá fullviss um að vinna hana næst. Bóndadagur og Konudagur eru gamlar og góðar íslenskar hefðir og hef ég líka heyrt að til sé íslenskur dagur sambærilegur Valetínusardeginum, það ku vera Sumardagurinn fyrsti. Persónulega finnst mér nú að Íslendingar ættu að heiðra þann dag frekar en daginn hans Valetínusar, það er líka eitthvað svo viðeigandi að heiðra ástina á degi sem er tileinkaður frjósemi og góðri tíð. Bóndadagur er líka táknrænn sem 1. dagur Þorra. Mér finnst það afskaplega ósanngjarnt að tengja þennan notalega dag við draugúldinn mat. Þannig lendir margt karlmennið í þeirri skelfilegu aðstöðu að konan hans ætlar sér að vera virkilega góð við hann. Og þegar hann kemur heim tilbúin til að sökkva sér í sófan og láta færa sér kaffi og konfekt jafnvel lítið staup af koníaki svona til hátíðarbrigða. Þá er skellt á stofuborðið trogi fullu af ónýtum mat og Brennivínsflösku. Síðan standa þessar elskur brosandi fyrir framan okkur fullvissar þess að þetta hafi við nú hitt í mark. Og við verðum að gleypa þetta í okkur svona til sönnunar þess að við séum karlmenni komin af víkingum. Það er nefnilega svo undarlegt með þennan þorramat. Loksins þegar íslendingar voru allflestir a.m.k. hættir að láta sér detta í hug að éta þetta íllmeti þá datt einhverjum snillingnum í hug að akkúrat þetta væri nú sniðugt að halda í, þetta væri svo stór hluti af hinni íslensku menningu, og svo hélt hann Þorrablót. Einhverstaðar heyrði ég að það séu ekki nema svona 50 ár síðan og að þetta þorrablót hafi verið haldið á Naustinu. Og Þorrablót eru þjóðlegur og góður siður ekki ætla ég að setja út á það en mér er fyrirmunað að skilja af hverju það þarf að vera eitthvað tengt við skemmtun eða gamla góða daga. Mér finnst að íslendingar ættu að vera háskælandi á þorrablótum og minnast þeirra tíma þegar að þeir þurftu að versla maðkað mjöl af dönskum.

Ekki held ég að fólki finnist þetta verulega góður matur. Allavega ekki nærri eins mörgum og vilja meina að þeim finnist það. Allflestum finnst nú nóg að fara á eitt þorrablót á ári og ekki veit ég um neinn sem vildi vilja hafa þetta í matinn á jólunum. Þetta er svona eins og skatan sem öllum finnst vera þvílíkt hnossgæti en borða bara á Þorláksmessu. Enda var það ekki komið til af góðu að íslendingar hafi söfnuðu pungum í fötu og helltu mysu yfir og átu það svo þegar allt annað var þrotið mörgum mánuðum seinna.

Svo þegar þessu þorrastandi linnir svo þá er það konudagurinn. Ég held að konan mín yrði nú ekkert sérstaklega ánægð ef ég gæfi henni súrmat og svartadauða, kyssti hana á kinnina angandi af úldnum hákarl og segði nú er akkúrat tíminn til að borða þetta alveg í endann á þorranum þá er þetta bragðmest og best. Sennilegast yrði troginu fleygt út af svölunum og mér með.

Njósnari hinnar íslensku sauðkindar. 00svefn

2005-01-19T16:17:00.000Z

Í gegn um tíðina hef ég gegnt hinum ýmsu störfum fyrir þjóð mína . Ég hef framið valdarán í suður Ameríku og komið íslenskum í æðstu valdastöður þar, orðið vitni af óskaplegri spillingu sem varðaði innflutning á kínverskum kjarneðlisfræðingum inn í landið þar sem þeir áttu að smíða kjarnorkukafbáta í Straumsvík sem áttu síðan að eyða óvinum USA. Ég hef staðið í ströngu við að upplýsa morðið á forseta vorum og upplýsti það reyndar og ekki má gleyma þegar ég kom í veg fyrir að ísland yrði gert að einu af ríkjum Bandaríkjanna einsamall. Ekki hafa allar þessar gjörðir mínar þó verið svona hetjulegar. Ég minnist þess td. að hafa verið fjöldamorðingi sem drap með slaghamri og að hafa eitt sinn stolið hempu Jóns Arasonar og slegið mig sem biskup. Mikil sorgarsaga það sem ég er sem betur fer að mestu búinn að gleyma.

Öll þessi afrek mín eiga það sameiginlegt að vera unnin í skugga nætur meðan ég sef. Draumfarir hins föla föðurs eru kynjaheimar spennusagna og súrealisma þar sem baráttan milli góðs og ills er aldrei langt undan. Oft eru Bandaríkjamenn óvinir mínir í þessum draumum mínum og undantekningalaust hef ég stolið litlum grænum rússajeppa af föður mínum, alveg að drepast úr áhyggjum yfir því að vera akandi. Ég hef nefnilega aldrei tekið bílpróf. Og þar sem ég lalla á 20 kílómetra hraða alveg í öngum mínum yfir prófleysinu koma þessir andskotar á eftir mér á nýjustu stríðstólum, skriðdrekum, þyrlum og Hummer jeppunum sínum en aldrei eru það samt aðaláhyggjurnar heldur skortur minn á ökuréttindum. Þeir ná mér nefnilega aldrei, því að eltingaleikir þessir enda alltaf upp á Vatnsenda, alveg gjörsamlega óháð því hvort þeir byrja niður á torgi eða í Bólevíu. Alveg frá því að ég var barn hef ég átt mér leynigöng í draumum mínum, upp á Vatnsenda. Oft hef ég reynt að komast að því hver sé ábyrgur fyrir þessum göngum, mig rámar eitthvað í að þau séu tengd taflmönnum. Alla vega liggja þessi göng frá stóra mastrinu á Vatnsenda niður á langa ganginn sem er niður á Landspítala. Niður á Landspítala á ég mér svo öfluga bandamenn sem eru skúringakonurnar. Þær fela mig yfirleitt, svo snilldarlega útsjónasamar að það er mesta furða að þær skuli ekki allar vera komnar í þjónustu CIA eða KGB.

Þessar draumfarir mínar geta verið afskaplega raunverulegar og fyrst þegar ég vakna á morgnana er ég í miklum vandræðum með að staðsetja mig, hvort ég sé staddur í sjúkrarúmi niður á Landsa eða hvar ég sé eiginlega. Það er líka doldið skemmtilegt hvurnig líf mitt tvinnast inn í þetta. Ég hef til dæmis í raunveruleikanum aldrei tekið bílpróf, mamma mín var skúringarkona á landspítalanum og pabbi minn átti rússajeppa sem mér þótti mikill gæðagripur þegar ég var krakki. Það er stundum mikil tilhlökkun að fara að sofa því að stundum finn ég á mér að ég á spennandi nótt fyrir höndum og stundum dreymir mér jafnvel framhald næstu nótt.

Áður en ég fer að sofa í kvöld ætla ég að reyna að lesa eins mikið og ég get um Hugo Chaves, ég hef nefnilega mikinn áhuga á að taka þátt í fátækrabyltingunni. Reyni kanski að stinga nokkra brjálaða olíubaróna af á rússanum hans pabba meðan ég plana að stofna skóla víðs vegar um landið.

Með von um spennandi draumfarir.
Bjarni Magnússon.

Að græða eða græða ekki, það er munurinn

2005-01-17T22:32:00.000Z

Hinn föli faðir er fúllyndur þessa daganna, þ.e.a.s. fúllyndari en flesta aðra daga. Það sem orsakar þessa manndrápsfýlu eru íslenskir leigusalar. Ég held að það sé ómögulegt með öllu að ætla að eiga viðskipti við svoleiðis menn nema helst þá ef maður er útfararstjóri. Allaf eru þessar manneskjur svo yndislegar þegar maður hittir þær, ljúfmennskan uppmáluð þar sem þeir telja upp alla kosti þess að leigja akkúrat þessa íbúð. Ef maður er síðan svo heppinn að heyra nokkurn tímann í þessum aðilum aftur eftir að þeir eru búnir að lofa manni uppþvottavél, gardínum og glænýju parketti á íbúðina, allt af því að maður er nákvæmlega rétti aðilinn í þeirra ómetanlegu eign þá er það ekki nema til að að þeir geti sagt manni að fjarskyld frænka frá Tokyo hafi komið skyndilega og sé flutt inn. Helst væri ég til í að senda alla þessa aðila á einhverja klingonanýlendu og stofna hákommúníska úthlutunarnefnd um eignir þeirra. Djöfull er þetta snjöll hugmynd, við gætum kallað þetta verkamannabústaði.

Annars er allt búið að liggja í veikindum á þessu heimilinu seinustu daga, hitamet hafa verið slegin hvað eftir annað og á heimasætan vinninginn þessa stundina með rétt tæp 40 stig á celsiuskvarða. Hinn föli faðir hefur því setið áhyggjufullur við rúmstokkinn seinustu vinnudaga og strokið sveitt enni með köldum þvottapoka meðan að heimasætan sagði gríðarspennandi sögu í óráði sínu um galdramenn og álfa sem heyja stríð við valdablokk verktaka sem eignast vilja klettabelti það sem þeir lifa. Ég bölva leigusalanum í hljóði fyrir að ætla að reka okkur úr steypuklumpnum.

Svona mér til yndisauka og töluverðrar gleði náði ég nú samt að slíta mig úr morðhugleiðingum mínum gagnvart leigusölum þegar ég þurfti að skreppa út í bakarí í dag. Þvílík hugljómun þegar ég þurfti að taka upp veskið. Ekki mynnist ég þess að hafa verið mjög fjáður sem barn en ég er samt nokkuð viss um að ég gat verslað í bakaríinu án þess að setja foreldra mína á hausinn. 1500 kall fyrir nokkrar brauðbollur og mjólk. Telst það eðlilegt? Ég er kannski bara svona utan við mig að 300% verðhækkanir fara fram hjá mér eins og mýfluga á heitum sumardegi. Er bjór virkilega það eina sem lækkar í verði? Það sést allavega á verðlaginu á öllu öðru að það er góðæri. Fyrir hverja er þetta góðæri svona gott? Ég man ekki einu sinni hvenær ég hækkaði seinast í launum það var kannski einhverntíman rétt eftir aldamót. Eftir skatta og allt það eru þessar bollur kannski tæplega 2 tíma vinna hjá mér. Ég held að ég fái mér hænur, belju og lítinn kornakur út á svalir á næstu íbúð. Bara að fá langan leigusamning fyrst.

Rosalega get ég vælt. Kannski að ég reyni að ná mér í einhver dramaverðlaun fyrir þessa síðu. Það hlýtur að vera til hámenntuð þokkalega virt sænsk akademía sem afhendir verðlaun fyrir svona melancholýsk skrif. Vona bara að það séu peningaverðlaun.

Íslenski draumurinn

2005-01-14T13:47:00.000Z

Dimmblá er orðin 15 ára og er að útskrifast úr 10 bekk. Kennarinn er að kveðja bekkinn og spyr nemendur sína hvað þeir ætli sér nú með framtíðina. Orpheus ætlar að fara í stjórmálafræði, Armenía hefur hugsað sér að fara í líffræði, Cýrus ætlar að verða lögfræðingur eins og foreldrarnir, Dimmblá ætlar að vinna í frystihúsi eins og amma sín. Það slær þögn á bekkinn,"já ætlarðu þá að sjá um bókhaldið eða Evrópusamninga?" spyr kennarinn,"ætlar þú í lögfræði eða hagfræði eða eitthvað slíkt?" Nei ég ætla að vinna með höndunum, roðfletta, snyrta flökin og ormhreinsa.

Blessuð sé minning hennar. Hún var góð stúlka og fram að þessu hafði hún verið talinn greind og skynsöm, en hér skylja leiðir við hina Íslensku herraþjóð.

Hvaða rugl og vitleysa er nú farinn að flæða fram af fingrum hins föla föðurs? Getur verið að maðurinn sé endanlega búinn að tapa sér og væri best geymdur inn á hæli með Jesú hinum þriðja og Snorra Sturlunarsyni? Ekki skal ég dæma um það en menntasnobb landans er farið að fara verulega í mínar fínustu. Ekki get ég með nokkru móti skilið að þjóð sem byggir afkomu sína að verulegu leiti á fiskveiðum fái ekki þegna sína til að vinna í þeim iðnaði. Ekki er það talið boðlegt íslenskum að vinna við hvað sem er. Önnur starfsgrein sem menntasnobbið hefur farið með ljáinn um er vinna á öldrunarstofnunum. Þegar amma mín heitin (sem bakaði þær albestu pönnukökur sem sögur fara af) ákvað að fara á elliheimili þá orðin 92 ára gömul varð hún skyndilega mállaus, ekki vegna elliglapa eða líkamlegrar hrörnunar heldur vegna þess að gömlu konunni láðist að læra pólsku og kínversku.

Hinn Íslenska þjóð á sér nefnilega draum, háleitan og fallegan draum um menntaða þjóð sem aðrir líta upp til með lotningu, þjóð sem deilir auð sínum með þriðja heiminum vegna þess að við erum svo góð, þjóð sem selur hugvit og þekkingu yfir hafið til fjarlægra landa. Ríka og göfuga þjóð sem ekkert skortir, einskonar Atlantis, við gætum heitið Íslandis.

En þangað til að þetta verður að veruleika, á meðan að leiðtogar framtíðarinnar sitja á skólabekk og lesa um hvernig Ísland verður ríkasta þjóð í heimi þurfum við ódýrt vinnuafl til að vinna fyrir okkur, útlensk stófyrirtæki til að byggja stórar verksmiðjur og skattalöggjöf sem gerir okkur að vænlegum kosti fyrir auðmenn.

Árið er 2035 staður Fossvogskirkjugarður.
Það er verið að afhjúpa minnisvarða um hinn íslenska verkamann, hann stendur hokinn með stál í annari hendi og hníf í hinni. Við fætur hans liggja tvær verur, Óhamingja og Fáviska. Augnsvipurinn er einbeittur og dreyminn þar sem hann horfir í átt að háskólanum.

Valkyrjan Matthíasdóttir

2005-01-11T22:10:00.000Z

Ég er mikill aðdáandi Valgerðar Matthíasdóttur, í gegnum tíðina hef ég borið við faglegum áhuga þar sem ég vinn við að smíða innréttingar en sannleikurinn er sá að Vala Matt. er hin fullkomna kona í mínum huga. Árum saman hef ég logið mér upp verkjum í fótum eða baki, þóst vera að þurrka af sjónvarpinu eða fundið mér einhverja þokkalega trúanlega ástæðu til að vera fyrir framan sjónvarpið kl. 21 á þriðjudagskvöldum þegar að valkyrja smekkvísinnar stígur fram fyrir alþjóð ásamt meðreiðarfólki sínu í sjónvarpsþættinum Innlit útlit. Alltaf stígur valkyrjan sjálf fyrst á stokk, svo geislandi af hreysti og smekkvísi að maður fær hroll af aðdáun svona eins og ég fæ alltaf þegar ég hlusta á Janis Joplin syngja summertime. Og þvílík smekkvísi. Ég held að Vala Matt. sé svona 9 hæðum ofar en allir aðrir þegar kemur að því að hafa vit á hönnun og handbragði. Henni finnst hreinlega allt flott. Þó henni væri sýnt haughús gæti hún fundið á því einhverja góða punkta, "rosalega er þetta praktísk hönnun" eða "já þú hefur ákveðið að hafa veggina svona hráa, bara steypuna ekkert málað" eru setningar sem Valgerður gæti sagt og meint um eitthvað sem við hin vildum helst ekki koma nálægt. Og ef eigandi haughússins væri kannski eitthvað ósáttur við það myndi Vala ekki vera í vandræðum með að gera úr því tannlæknastofu án þess að kosta neinu að ráði í það. Og ekki má nú gleima förunautum Völu en þeir hafa verið alveg dásamlegir sumir hverjir enda greinilega handvaldir af Valgerði sjálfri. Arthúr Björgvin Bollason var mjög djarft og skemmtilegt útspil og hefur hann ekki sést eins hip og flottur síðan hann lýsti júravisjón á sínum tíma. Sönn íslensk karlmennska þar á ferðinni. Friðrik Weitekkert var glæsilegur fulltrúi ungu kynslóðarinnar þar sem hann brunaði milli húsa og bannaði fólki að henda gömlu innréttingunum, þær væru svo góðar að þær ættu allavega 50 ár eftir, Katrí er greinilega einstaklega ráðagóð og sést það vel þegar hún fær fólk til að raða húsgögnunum sínum upp á nýtt og segir síðan að þessi hönnun sé mikið betri.
Núna áðan var ég að horfa á Stefán Boga "gera nýja innréttingu úr engu" eins og það var orðað. Það eina sem hann gerði var að skipta um allar hurðir og skúffufronta og þá var hún bara eins og ný. Magnað. Sérstaklega þar sem þetta lítilræði sem hann gerði kostar svona 70% af heildarverði alveg nýrrar innréttingar.

Að endingu vil ég nú benda á að Vala er nú gamall fréttarefur og datt mér í hug að þar sem stöð 2 var að reka Sigríði úr fréttastjórastöðunni væri alveg rakið mál að fá Völu í þetta. Hugsið ykkur bara hvað það væri frábært. Ekkert nema smekklegar og góðar fréttir. Og þó að ég vilji nú engum illt þá þyrfti hún nú að byrja á því að reka þennann lummulega Pál Magnússon.

Kannski hefði ég átt að verða trúður

2005-01-10T22:36:00.000Z

Sumir dagar eru óheilladagar hjá hinum föla faðir. Það vill svo óheppilega til að 10. janúar er einn þeirra. Ótrúleg óheppni mín jaðrar við eitthvað sem maður sér bara í bíómyndum t.d. er ég að bögglast við að skrúfa í skúffu, missi skrúfuna, beygi mig eftir henni rek hausinn í og missi skrúfjárnið sem lendir að sjálfsögðu með oddinn beint ofan á stóru tánna á mér. Rek upp öskur og blóta og ákveð að fá mér kaffi og sígó, helli kaffinu yfir vinnuborðið og þegar ég er að göslast við að þurrka það hendi ég skrúfupakkanum á gólfið, 2000 skrúfur rúlla um allt. Leita að kúst, finn hann hvergi svo að ég ákveð að tína þær upp og sting mig að sjálfsögu á puttunum. Ákveð að gera aðra atlögu að skúffunni og er þá búinn að týna skrúfjárninu.

Vissulega getur þetta verið kómískt svona fyrstu mínútur vinnudagsins en þegar dagurinn er liðinn og skúffan er enn á borðinu er þetta orðið doldið þreytt. Ég hef ákveðið að svona daga ætli ég í framtíðinni að lýsa mig óvinnufæran vegna dispraxiu, athyglisbrests og skömmustuóþols auk þess sem ég hafi skyndilega komist að því að ég sé sennilegast örvhentur og gott ef ég er ekki andsetinn líka.

Vaknað,verslað,undið og syrgt

2005-01-08T23:41:00.000Z

6 .janúar. Vaknaði kl. 7:20, rauk að kaffikönnunni og hellti upp á kaffi sem hefði hæglega brennt gat á varnarbrynju kjarnorkukafbáts, hlunkaði mér niður í sófann og saug að mér dauðhreinsuðu lofti gegn um filter. Aðrir meðlimir heimilisins voru langt komnir í morgunverkunum og áttu aðeins eftir nokkrar teygjuæfingar áður en verkefni dagsins yrðu leyst af hendi með bros á vör. Ég fékk mér annan kaffibolla og tautaði geðsýkislega ofan í hálsmálið ”á morgun það kemur annar strætó á morgun".

7. janúar. Vaknaði kl. 7:00 og hafði verið svo heiftarlega snjall að stilla tímastillinn á kaffikönnunni. Áður en ég klæddi mig fór ég út á svalir og velti mér í snjónum, en það hafði frekar vafasamur náungi á Hlemmi sagt mér að væri allra meina bót, ekkert væri meira hressandi nema kannski ein Ákavíti með matnum. Þetta rosa fína trix gerði það að verkum að ég missti af 3 strætisvögnum, mætti í vinnuna kalinn og kvalinn.

8 janúar.Andlega undir það búin að sofa út var ég vakinn við englaraddir dætra minna syngjandi um Ólaf Liljurós. Panikið sem ég fékk meðan ég var að ná fókus var gríðarlegt, þar sem ég skráði mig í Ásatrúarfélagið fyrir skömmu áleit minn gríðarlega morgunhressi heili að ég væri látinn og kominn til heljar. Eftir að hafa tekið á mér púlsinn, mælt hitastig mitt og reynt að hlusta með jákvæðu hugafari á 100% nylon sannfærðist ég þó um hnattstöðu mína og lífsmark. Áætlanir mínar um notalegheit og almenna svefnsýki á heimilinu urðu fljótlega að engu er tilkynnt var úr hátalakerfi hússtýrunnar að næsti áfangastaður væri vagga íslenskrar menningar, Smáralind. Fagur litur húðar minnar fór úr fölu í trabantsgrænt, en við því var ekkert að gera því Bryndísi Bjarnadóttur, frumburði mínum bráðvantaði úlpu og var Smáralindin talin skotheldur staður til að nálgast þá nauðsynjavöru. Þegar komið var í Smáralind vandaðist málið, því að úlpa mun ekki vera það sama og úlpa. Í nútímasamfélagi ungra telpna telst úlpa ekki halda vatni né vindum hvað þá mínus tölum á celsiuskvarða nema svört sé og stutt með veglegu stroffi. Eftir gríðarlega leit að slíkum gæðagrip í allflestum verslunum musterissins fannst ákjósanleg málamiðlun í Hagkaupum (þar sem er víst skemmtilegast að versla) og út var gengið með marga poka troðna af nauðsynjavörum. Marga jú því að karlmennið á heimilinu og einn helsti hatursmaður fataverslanna á landinu fékk hreinlega kaupæði þegar hann sá allar þessar hræbillegu gæðavörur á janúarútsölunum og er hann nú í banni frá verslunarferðum þar til að lífsmark að ráði fer að finnast á bankareikning hans. Sigrún keypti líka handa mér hermannaklossa allgæðalega úr þykku og fallegu leðri sem fengju hverja belju til að öðlast takmark í lífinu.

Þegar heim var komið og búið að gæða sér á vínarbrauðum og risakleinum bökuðum af sjarmatröllsbakaranum Jóa Fel. tók alvara lífsins við. Þannig er mál með vexti að þvottaæði greip um sig á heimilinu, mikið var þvegið og vel og lenti gsm síminn minn á geysilega intresant prógrammi í þvottavélinni. Ekki ætla ég að mæla sérstaklega með þessari aðferð við að hreinsa síma en þó verður að segjast að hann leit alveg hreint æðislega út. Ákveðið var að reyna að þurrka hann með sokkunum á aktífasta og besta ofni Breiðholtsins sem vill svo heppilega til að er í eldhúsinu hjá okkur og var nú kominn tími til að reyna þvottheldni hans. Það heirðist lágt hviss þegar reynt var að kveikja á honum, skráður dánartími er 18:13. Blóm eru afþökkuð en nýr sími væri vel þeginn helst þvottekta.

Hjálparkall undan sænginni

2005-01-05T21:31:00.000Z

Mikið hrikalega er leiðin úr rúminu niður á tvo jafnfljóta þungfær þessa dagana. Meðan að aðrir meðlimir heimilissins spretta upp eins og stálfjaðrir og hefja daginn á kröftugum tannhreinsunum, flóknum hárgreiðslum og staðgóðum morgunverði, jafnvel algjörlega koffín og nikótínlausir, liggur karlmennið á heimilinu (þar sem ég er eini karlkyns einstaklingurinn á heimikinu fellur það í minn hlut) óvenju fölur og með eindæmum úrillur bölvandi sólinni fyrir óvenjuhraðan gang sinn.Eftir tvo bolla af kaffi byrjar svo að rofa til og er þá venjulega gerð sú stórmerkilega uppgvötun að sennilegast sé ég orðin oggulítið of seinn af stað, þá er lítið annað að gera en að rjúka út, missa af strætó og koma aftur heim og ná tveim kaffi í viðbót þar til að rútínan byrjar aftur.

Sem betur fer skánar nú venjulega dagurinn eftir að komist hefur verið til vinnu og búið að smakka aðeins á kaffinu þar.

En af hverju er nú Bjarni Magnússon með þetta þunglyndisvæl fyrir alþjóð?
Jú þannig er mál með vexti að ég hef rifið lokk úr hala mínum og lagt svo á og mælt um að ég verði sá morgunhressasti austan Breiðholtsbrautar nema þá fyrir utan Árna Johnsen sem ku vera ofvirkur allsvakalega og eiga heimili í póstnúmerinu.

Hugsast getur að haldin verði dagbók um þetta átak mitt hér á síðunni,og eru allar ábendingar um leiðir til morgunhressleika afskaplega vel þegnar auk þess sem það væri afskaplega hressandi að fá nokkrar klappstýrur til að peppa mann upp á morgnana.

Með kærri kveðju.Hinn föli faðir

Hugsanlegt matar og baðboð

2005-01-02T18:15:00.000Z

Hátíð ljóss og friðar liðin og við tekur hið geysihraða og innihaldsríka líf hversdagsins. Hinn föli faðir er nú reyndar stórskemmdur eftir gríðarmiklar magaútvíkkanir sem nú kalla á sífellt nart í allskonar óhollustu, og er nú talið til stórkostlegra afreka að komast hjálparlaust úr liggjandi stöðu í hina geysierfiðu stellingu, að sitja uppréttur. Á þetta ástand fannst mér vart bætandi þar sem ég lá vorkenndi mér fyrir að hafa lent í þessu jólastandi þegar að frúin á heimilinu og heimasætan (báðar svakasætar og með öllu ófölar) stormuðu inn í eldhús og tóku til við kókoskúluframleiðslu sem hefði fengið hvern bakara til að fá dollaramerki í augun. Við þetta skánaði heilsan um stund og var að sjálfsögðu genginn gæsagangur þá löngu leið er liggur á milli rúms og eldhúsborðs í þeim tilgangi að ráðast til atlögu við þessar bévítans kúlur. Eftir að hafa sporðrennt allt of mörgum var skriðið inn í rúm aftur og tekið til við fyrri iðju.

Það er einungis á færi bestu dulspekinga að sjá að mér verði fært að vinna næsta mánuðinn, því að ég held að ég hljóti að þurfa mikla og stífa þjálfun eftir þetta annars yndislega jólahald. En kanski verð ég búin að jafna mig fyrir páska svo að ég geti tekið gleði mína á ný og kýlt vömbina hressilega meðan ég minnist þjáninga krists. Kanski að ég haldi matarboð og reyni að herma eftir seinustu kvöldmáltíðinni, eftir mat geta svo allir þvegið á mér fæturnar.Eru ekki allir til í það?

Að lokum vil ég þakka fyrir mig,fyrir allt sem mér hefur verið hjálpað við og fyrir mig hefur verið gert á liðnu ári.Það er ómetanlegt að eiga góða að og margir hafa komið mér til hjálpar,bæði fjölskylda og vinir þó að það hafi verið vandséð á stundum að ég ætti það skilið. Ég held að nýkomið ár verði gott fyrir mig, og verður ykkur seint þakkaður ykkar þáttur í því nægilega.

Það er jú sælla að gefa en þyggja

2004-12-30T21:15:00.000Z

Töluverður áróður fyrir því að Íslendingar spari við sig í flugeldum og leggi frekar aurana í hjálparstarf hefur farið nokkuð hátt undanfarna daga eða síðan að fréttir fóru að berast af hrikalegum náttúruhamförum í Asíu, og að sjálfsögðu er það hið besta mál að hinn almenni Jón Jónson leggi sitt af mörkum til aðstoðar. En samt finnst mér nú ekki beinlínis rétt að teygja hina líknandi hönd ofan í götótta vasa hjálparsveitanna til að róta eftir aurum, því að eins og allir vita eru hjálparsveitirnar að langmestu leyti reknar fyrir það fé sem fæst af sölu þessari. Setti þetta mig í mikið uppnám því ég sá að illa myndi ganga að biðja fólk um að spara við sig í áfengi,tóbaki,sælgæti eða öðrum nauðsynjavörum,hvað þá að taka það á vísa rað, þó svo að ég gæti aðeins dregið þessa vísindalegu ályktun af sjálfum mér og mínum nánustu. En þar sem ég sit og velti þessu fyrir mér, hvaðan þessir fjármunir ættu þá eiginlega að koma þá lýstur því niður að þeir ættu að sjálfsögðu að koma þaðan sem nóg er af þeim. Og hvar skyldi það vera, jú ég leyfi mér að leggja til að fyrirtækin í landinu (olíufélög, tryggingafélög, bankar, o.s.f.r.v. hin stöndugri fyrirtæki) gefi sem nemur kanski 1-3% af hagnaði sínum í desembermánuði í þetta góða málefni.
Ég leyfi mér að benda á að slík almenn beiðni til fyrirtækja væri einstök vegna einstakra atburða og mjög ósennilegt að slík beiðni kæmi aftur á næstu árum, og að rausnarleg gjöf sem þessi myndi vekja heimsathygli, jafnvel myndu fyrirtæki (sem sum hver velta margföldum fjárlögum íslenska ríkissins) utan landsteinanna sjá heiður sinn í að gera slíkt hið sama.

Að endingu vil ég lýsa stolti mínu á íslensku þjóðinni fyrir hversu hratt og vel hún hefur brugðist við neyðarkalli þessu það hafa nú þegar safnast miklir fjármunir í þetta hjálparstarf og enn er þjóðin að gefa þrátt fyrir erfiðan mánuð á allflestum heimilum landsins.

það er gott að ætla að vera góður

2004-12-27T18:57:00.000Z

Hinn föli faðir lá afvelta í sófa þeim er hann hefur til afnota (hin föla móðir hefur að sjálfsögðu eignað sér stóra þægilega sófann eins og fordæmi eru víst fyrir á öllum betri heimilum) strauk laust um þaninn magann og ropaði af mikilli karlmennsku,það er gott að vera íslendingur sagði ropinn eins og Gunnar Birgisson væri stiginn upp á stofuborð reiðubúinn til að sannfæra líðinn um ágæti stjórnar vorar.Hin föli faðir lokaði munninum og kyngdi næsta ropa.Það eru jú gömul tíðindi en sönn að félagi Gunnar og hans flokksmenn hafa þjálfað upp þann hæfileika að sjá ekki þá er búa við bágan kost hér á landi og virðast álíta að fátækt finnist einungis utan hins vestræna heims."Nei andskotinn hafi það,það getur verið helvíti skítt að vera íslendingur "hrópaði ég yfir stofuna svo að hin föla móðir hrökk upp af sínum langþráða bjútíblund með andfælum,leit á mig ljúfmennskan uppmáluð og sagði "já Bjarni minn þegar manni er meinað að fá sér 10 minutna bjútíblund þá er andskoti skítt að vera íslendingur".Ég setti upp hvolpasvipinn og reyndi að útskýra með minni mýkstu röddu hvurnig ropinn hefði komið mér til að segja þetta,að hann hefði hreinlega hrokkið til mín aftur eins og skopparabolti sem endurkastast af húsnæði mæðrastyrksnefndar og lent í miðjum heila mínum,þar sem að samkenndin býr en ég sá að það væri sennilega öruggara að færa mig um set með þessar hugsanir mínar í rúmu húsnæði okkar,settist inn á klósett og kveikti á kerti ."Já það er bara andskoti skítt að vera íslendingur "sagði ég við vaskinn vitandi að hann myndi bera orð mín um alla Reykavík um holræsakerfið og alla leið niður að sjó.Ég hugsaði stíft, um alla útigangsmennina sem ég sé á hverjum morgni niður á hlemmtorgi,um röðina hjá hjálparstarfi kirkjunnar,um öryrkjana sem enginn vill sjá og þarna þar sem ég sat við kertaljós á klósettinu ákvað ég að þessu fólki þyrfti hinn föli faðir að hjálpa,nú yrði farið með fatapinkla í mæðrastyrksnefnd,keyptir happdrættismiðar af blindum,tekin með heit súpa á brúsa á morgnana handa hinum þurfandi á hlemmtorgi,skrá mig sem símasvarara hjá vinalínunni,gott ef ég fer ekki að flokka rusl,hætta að reykja,syngja í kór hjálpræðishersins og smíða fuglahús og hengja upp víðsvegar um reykjavík.Strax á morgun eða hinn,ekki seinna en eftir áramót,um leið og ég hef tíma.

Úr moldarkofa í ljósleiðara

2004-12-23T13:24:00.000Z

Hinn föli faðir,konungur Bjarnalands komst íllilega í snertingu við tæknisamfélagið nú núverið þar sem dætur hans 2 og hans ektakvynna , tengdaforeldrar,aldraðar gigtveikar frænkur,alþingismenn vorir,mennirnir sem fjarlæga ruslið,ákafir áfengifíklar á samkomu bakkusar,stelsjúkar húsfrúr með rúllur já svona hér um bil allir er einhverja virðingu bera fyrir sjálfum sér eru svokallaðir bloggarar.Setti þetta mig í mjög svo óverðskuldaða aðstöðu þar sem ég var nú talinn maður einsamall mjög svo utan alfaraleiðar eins og eymingja 98 ára gamli bóndinn á tungu í einhverssveit sem á ekki gsm síma.Það þarf varla að fjölyrða um þá sálarkrísu sem þetta setti mig í svo ekki sé minnst á líkamleg einkenni þau er er voru farin að láta á sér kræla eftir andvökunætur þær er þetta olli mér.Að endingu var mér það ljóst að eina leiðin er fær væri úr þessum ógöngum mínum væri að stíga inn í ljósið,fyrir framan tölvuskjáinn og taka eldskýrn þá er veraldarvefurinn veitir,endurfæðast inn í heim tækninar og kveðja vin minn á tungu í einhverssveit, tilbúinn til að takast á við samfélagið.